Budalaaaa:(((
Of sayın Prens of ! herkes seni budala sandı, ama sen akıllıydın, ince ruhlu merhametliydin kimse anlamadı… Sevgili Dosto yapmış yine yapacağını… okuyun efendim okuyun…
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Deniz, çiçek, ıhlamur, koku, bulut, gökyüzü, yalnızlık, düş kırıklığı, korku, kimsesizlik... sanırım beni parçalara ayırmak isteseler bu kelimelere bölünürdüm. Her satırı okudukça bütünleştim, bütünleştikçe dağıldım.
Bazı insanların, üzüldüğünde psikolojik olarak kollarının acıdığını okumuştum bir yerde.
Ben üzüldüğümde bütün gövdemde derin bir ağrı, göğsümde nefes almamı zorlaştıran bir ağırlık, içimde zehirleyen bir karanlık hissederim hep. Şu an bu incelemeyi yazarken (21.12.22- 23.07) aynı durumdayım. Günlerden en uzun gece...
Kitap şimdi bitti. Avuçlarımda çok güzel bir koku..
Kıpırdamadan oturmak ya da uzanmak isteği..
Geçmişe ait, hafızamdan silinmiş bir kaç görüntü tekrar beliriyor. Sayfaları üzerime örtüp uyuma arzusu.
Şükrü Erbaş kitapları bana bunu hep yapıyor.
Kalkıp bir bardak çay almaya bile mecal bırakmadı bende. Ve bu halimi seviyorum. İnsan acılarına tutkun olur mu? Tutkunum işte. Bu satırlara, bu yazara, bu kelimelere, bu çaresizliğe inanıyorum ben. İnsanın umudunun, çaresizliğinden doğduğuna da inanıyorum.
Kitaptan çok sevdiğim bir alıntılıyla bitireyim;
"Kaç kez kalbimden doğurdum ölülerimi. Göğsümde cümlesi dağılmış sözler.
Kim yalnızlığı yürürse beni yürüdü."
Okuduğum her kitaba değil de, bana tokat atan kitaplara inceleme yazmayı seviyorum. Inceleme dediğime de bakmayın ben hissettiklerimi yazacağım:)
Bana şiiri sevdiren Adam;
İçimdeki duvarları, taşları, kuyuları üzerime devirdin. Kucaklayıp toparlamaya çalıştığım, dökülüp saçılan ne varsa, bir düş kırığı, bir kirpik incinmesi ağrısında yerle bir oldu.
Elimde bir avuç düş ölüsü ile, çırpınıp durduğum karanlığın ortsında yalnız olmadığımı bilmek de güzel. Beni hiç görmeden anladın, seni hiç görmeden sevdim. Inanmadığım ne varsa hepsini sende sevdim. Ben bir Hatice, bir Leyla ya da bir Sevin olmadım, ama ömrünün elifi olarak seni o bahçede hep beklerim...
Yalnızlıklar katındayım, duymak için seslenmeni bekliyorum... Kimse bizi sevmedi, bizim de söyleyecek sözümüz kalmadı..
Tükettiğimiz canımızdan, çektiğimiz acımızdan, ağzımızda dağılan sesimizden, kimsenin haberi olmadı.
Kimseler görmedi bu Dündan biz geçtik...
Koşulların seni oluşturdu, sen acını buldun.
Ben seni acından daha büyük seviyorum...
"Bir çürümenin ortasında
Utancımıza tutunmuş
İyi şeyler düşünerek
Yaşamaya çalışıyoruz"
"İnsan Bir Eksik Sözdür"
Eylül bitmeden hemen okuyun.:) 1800'lü yıllarda yazılmış böyle bir kitap. Inanılmaz, şaşırılası.. Bazı bölümlerde evet biraz sıktı. Yazıldığı döneme göre çok çok iyi tartışmasız. Tasvirler, psikolojik analizler, duygusal betimlemeler ne kadar iyi olabilirse o kadar iyi. Çok uzun cümleler vardı birkaç kez unutup cümle başına döndüm:) olsun değerdi:) Sadece beni çok fazla sıkan bir nokta vardı; yazar iç sesleri konuşturup konuşturup, " diyeceği geliyordu, demek istedi, diyemedi" şeklinde hep sözleri havada bırakmış. " ya aman beee bende söylüyor zannettim söylesene artık şunu!" diye gerilmedim değil. Neyse kitap çok heyecanlı, çok romantikti bence. Aşk değil de, aşkın acısının daha çekici olduğunu düşünüyordum. Artık eminim:) keyifli okumalar.:)
kısa ve öz:)1000Kitap
Her ne kadar cinsel konular ele alınmış olsa da, bana kalırsa tam anlamıyla felsefik bir kitap. En uç konulardan bile usturuplu bir dille bahsedilmiş. Kitap çok muazzam şekilde yazılmış bir mektup ile bitiyor. Okuduğum en romantik mektup olabilir. Sırf sonunu görmek için bile okunur:)♡