“Gerçeklikle gölge arasındaki duman rengi dar koridora sıkıştık, kış uykusu kadar uzun süren bir suskunluğa hapsolmuş, deliliğin ve huzursuzluğun mayınlı sınırlarında başıboş dolanıyoruz.”
“Yüzüm sözcüklere sığmayan bir boşluğun sonsuz karanlığından başka bir şey değildi; varlığım zamanın hoyrat koşturması içinde, gerçekliğin bütün işaretlerini, bütün izlerini bir bir yitirmiş, sevdiklerimin zihninde bana dair kalan son hatıralar, toprağın altında huzursuz bir uykuya dalan cesedimden evvel çürümüştü.”