Başta insan hiç mutlu değildir, ama bütün zamanını kendisini mutlu edeceğini sandığı bir şeyin peşinde çabalayarak geçirir; hedefine nadiren ulaşır ve ulaştığında da yalnızca düş kırıklığına uğrar: sonunda bir enkaz gibidir ve limana yelken direkleri ve donanımları yok olmuş bir şekilde gelir. Ve o zaman mutluluğu ya da mutsuzluğu hep birdir; çünkü hayatı yok olmakta olan mevcut andan başka bir şey değildir; ve artık bu hayatı bitmiştir.