Iraz
@Ruse34
𝓜𝓾𝓼𝓽𝓪𝓯𝓪 𝓚𝓮𝓶𝓪𝓵 𝓐𝓽𝓪𝓽𝓾̈𝓻𝓴 ...
Je ne suis pas parfait...*pertevniyal*
Evrene saygı duy, Doğayı Koru, Yaşamı Kutla (Tengri Biz Menen)
Gökoğuz Yeri Rumeli ️
Bruno,Źiźek
Şu anda okuduğu kitaplar
Uzun Yaz
MÖ 15.000 civarında dünyanın ısınmaya başlamasıyla Buzul Çağı sona erdi. Grönland'daki buz çekirdeklerinden elde edilen bulgular ortalama sıcaklığın kısa sürede on beş santigrat derece arttığını ortaya koymaktadır. Küresel ısınma hayvan nüfusunun artmasını ve yabani bitki ve yiyeceklerin kolay bulunmasını sağladığı için insan nüfusundaki hızlı artış da aynı döneme denk gelmiştir. Bu süreç MÖ 14.000'de Genç Buzul Çağı diye bilinen soğuma dönemiyle hızlı bir şekilde tersine döndü. Ama MÖ 9.600'de küresel ısınma tekrar başlayarak on yıldan kısa süre içinde yedi santigrat derece kadar arttı ve o dönemden itibaren yüksekliğini korudu.
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Stalin'in teşvikleri!
1940 ve 1955 yılları arasında yetişkin nüfusunun yaklaşık üçte biri oranındaki 36 milyon kişi cezalandırıldı. Bunların 15 milyonu hapse atıldı, 250 bini vuruldu. Birkaç yıl içinde belki 1 milyon yetişkin, işgücü ihlali nedeniyle hapse atılmıştı; üstelik Stalin'in Sibirya'daki çalışma kamplarına (gulaglar) sürgüne yolladığı 2,5 milyon kişiden bahsetmiyoruz bile. Ancak bu da işe yaramadı. İnsanları fabrikaya götürebilirsiniz ancak onları vurmakla tehdit ederek buluşlar yapmalarını sağlayamazsınız. Bu tür baskılar Barbados veya Jamaika'da şeker üretimini artırabilir ancak modern sanayi ekonomisindeki teşvik yokluğunu telafi edemez.
Ne diyorsak o! Değilse bir daha, olmadı bir daha )))
Komünist Parti'nin ne istediğini doğru tahmin etmek yerine, işinizi fazla ciddiye aldığınız takdirde olabileceklerin en iyi örneği 1937'deki Sovyet nüfus sayımı olabilir. Sonuçlar geldiğinde nüfusun yaklaşık 162 milyon kişi olduğu görüldü. Stalin'in 180 milyonluk tahmininin, hatta 1934'te ilan ettiği 168 milyonun altında olduğu ortaya çıktı. 1937 nüfus sayımı, 1926'dan beri yapılan ilk sayımdı. Hatta 1930'ların başındaki kitlesel kıtlık ve tasfiyelerin ardından yapılan ilk sayımdı. Doğru nüfus sayısı kıtığı yansıtıyordu. Stalin bu duruma, nüfus sayımını düzenleyenleri tutuklatıp Sibirya'ya göndererek ya da vurdurarak tepki verdi. Nüfus sayımının tekrarlanmasını emretti ve 1939'da yenilenen nüfus sayımını organize edenler kendilerinden ne istendiğinin
bilinciyle nüfusun aslında 171 milyon olduğu sonucuna vardılar.
Lenin sonrası
Stalin ve ondan sonraki Sovyet liderlerinin politikaları hızlı bir ekonomik büyüme sağlasa bile bunun bu sürekli kılınamadı. 1970'lere gelindiğinde ekonomik büyüme neredeyse tümüyle durmuştu. Buradaki en önemli ders, sömürücü kurumların iki sebepten sürdürülebilir teknolojik değişim yaratamadığıdır: Ekonomik teşviklerin olmayışı ve yaratıcı yıkımın siyasi sonuç-larından duyulan korku (elitlerin karşı koyması). Ayrıca, verimsiz biçimde kullanılan kaynakların tümü yeniden sanayiye tahsis edildiğinde devlet emriyle elde edilebilen çok az ekonomik kazanç kalıyordu. Dolayısıyla yeniliklerin olmaması ve ilerlemeyi önleyen zayıf ekonomik teşvikler yüzünden Sovyet sistemi bir bariyere çarptı. Sovyetler'in bazı yenilikleri sürdürebildikleri tek alan, büyük çabalar sonucunda elde ettikleri askeri ve uzay teknolojisi oldu. Sonuçta uzaya ilk köpeği (Leika) ve ilk insarı (Yuri Gagarin) göndermeyi başardılar. AK-47 de dünyaya bıraktıkları miraslardan biri oldu.
Osmanlı devleti mutlakıyetçiydi, sultan çok az kişiye karşı sorumluydu ve iktidarını kimseyle paylaşmıyordu. Osmanlıların dayattığı ekonomik kurumlar fazlasıyla sömürücüydü. Resmi olarak tümü devlete ait olan topraklarda özel mülkiyet yoktu. Devlet gelirlerinin ana kaynağı arazinin ve tarımsal üretimin yanı sıra savaşlarda elde edilen ganimetti. Ancak Osmanlı devleti Ortadoğu'ya Anadolu'daki merkezine hâkim olduğu gibi hâkim değildi. Hatta İspanya'nın Latin Amerika toplumuna hükmettiği gibi de hükmedemiyordu. Osmanlı devleti, Arap Yarımadası'ndaki Bedeviler ve diğer kabilelerle sürekli uğraşmak zorunda kaldı. Ortadoğu'nun büyük bölümünde istikrar kuramamasının yanı sıra vergi toplayacak idari kapasiteden de yoksundu. IItizam usulüyle vergi toplama yoluna gitti. Bu hakkı hangi yoldan yapabilirlerse o yoldan vergileri toplamaları için şahıslara sattı. Vergi toplayıcılar (mültezimler) özerkleşip güçlendiler. Ortadoğu'daki vergilendirme oranları çok yüksekti ve çiftçilerin ürettiklerinin yarısı ile üçte ikisi arasında değişiyordu. Bu gelirin büyük kısmı vergi toplayıcılarına kalıyordu. Osmanlı devleti bu bölgelerde istikrar kuramadığı için mülkiyet hakları güvenceye alınamıyordu ve yaşadıkları bölgenin kontrolünü ele geçirmeye çalışan silahlı çeteler yüzünden yolsuzlukların ve haydutluğun sonu gelmiyordu. Örneğin Filistin'de durum öyle korkunç bir hal almıştı ki 16. yüzyılın sonlarından itibaren köylüler en verimli toprakları bile terk edip haydutlardan daha iyi korunabilecekleri dağlık bölgelere sığınmışlardı