Ben sandım ki;
İnsanlar sevgiyi nerde görse tanıyor.
Yabancı değiller, eline koymuş gibi buluyorlar.
Ama öyle değilmiş!
İnsanlar sevgiyi nerde görse kaçıyor,
Buda sevilmeye layık olmamalarının ezikliğinden geliyor.
Yaralı ruhlarını, sapkın zihinlerini başkalarını zehirleyerek tatmin etmeye çalışıyor ama bir türlü doymuyorlardı.
Yalan anadilleri, kimlikleri en güzel gölgeleri.
Ne kadar acıklı değil mi insan olmaya dair tek bir cümle barındırmıyorlar?
Sonra siz onları yaslanmaya layık bulmuyorsunuz, onlar kendileri gibi sadece ihtiyaçlarına sadık insanlara yaslanıp yaşıyorlar.
Keşke, çıkarsız insanların güzelliğine inanabilseydiniz!
Keşke, kirli yüzlerinizle insanların hayatlarına girip sevgilerini uyandırmadan defolup gidebilseydiniz!
Keşke...✍