Rüya
@Ruyaheryerde
Hayatta kalma mücadelesini yaşamaktan zevk almaya dönüştürmek için edebiyata sarılan
Şu anda okuduğu kitap
Berberdik , hep beraber . Gülüyorduk eğleniyorduk beraber yemek yemeye içmeye gidip kahkahalar atıyorduk. Travmalarımızla başa çıkma yolları arayıp sonra onlarla dalga geçiyorduk . Ama ne kadar birbirimizi anlıyorduk bilmiyorum. Cidden gülerken gülüyor muyduk bilmiyorum. Bazen kafamız güzel olunca ağlıyorduk ve gerçekliğine inandığım tek şey buydu sanırım. Harici durumda yanımda atılan kahkahalar eve gidince birer acıya dönüşüyor muydu merak ediyorum. Çünkü benim öyleydi. Gülerken hiç samimi olmamışım gibi geliyordu. Eve gittiğimde içimi mi acı kaplıyordu. Sanki içimde bir şeyler yıkılıyor da sesini bastırmak için kahkaha atıyorum gibi hissediyorum. Param parça oluyor , yıkılıyor eziliyordum. Ruhumda dinmeyen bi acı var. Herkes bu dünyaya bir şey için gönderilmişse ben kesinlikle acı çekmek için gelmiş olmalıydım çünkü bunu başka mantıklarda açıklayamazdım. Hayatımın her anında evet gülüp kahkaha atarken bile aslında acı çekiyor olmamı başka türlü açıklayamıyordum. Hiçbir yerden hiçbir zaman memnun olmamamı hiçbir zaman gerçek anlamıyla mutlu olamamamı başka sonuca bağlayamıyordum. Her mutluluğum sanki birine ayıp olur edasıyla içimde kalıyor daha sonra bi acıya dönüşüyordu. Baş etmeye çalıştım bunun boyle olmadığını aslında gerçekten mutlu olduğumu soyledim kendime. Aynanın karşısına geçip bak dedim şuan mutlusun başka bir şey düşünme derken gözyaşlarım küfreder gibi yanaklarımdan süzülüyordu. Sen , sen mutlu olmayı bilmiyorsun hak etmiyorsun diyen bir çift göz vardı karşımda ,kanlar içinde kalmış bir çift göz. Ruhumu parçalayan bu acı ile ne yapacağımı bilemiyorum. Nasıl başa çıkarım kendimi nasıl iyileştiririm bilmiyorum. O kadar acıyor ki. Nefes almak bile bazen göğsüme saplanan bi bıçak gibi batıyor artık. Kendimden utanıyorum , kendimden. Ruhumun bu kadar acı
Reklam
İçinde boğulduğum ne varsa üstesinden gelmişim aslında. Ama yine de yeni başlangıçlardan, şehirlerden, insanlardan çekiniyorum. Keşke alışkanlıklarım benim köpeğim olsaydı ben alışkanlıklarımın değil
Bir yük omuzlarımda taşıdığım anlatsam da çaresi olmayan her şeyi normalleştirdim şu hayatta her şeyin olabileceğine inandım kendi anne babasının çocuğunu sevmemesini kabullenemiyorum. Konuya komşuya eşe dosta gösterdiğini evde her gün gördüğüne göstermemesini kabullenemiyorum.
Reklam