Olan bitenin farkındaydım, arkadaşlarım etrafımdaydı, insanlar bana yardım etmek için çırpınıyorlardı. Ama umrumda bile değildi. Yemek yiyemiyordum, iğne ipliği dönmüştüm. Vazgeçmiştim, her şeyden, herkesten, hepsinden...
Kıpırdatmak istemiyorum diye değil, kıpırdatamıyordum, çünkü artık içimde yaşama isteği yoktu.
Dünya öyle bir yer değil, hayat öyle yaşanmıyor, o eski insalar yok artık. Şeref, vicdan, haysiyet, dürüstlük, hepsi palavra. Uyan artık Nevzat, güçlüler çağında yaşıyoruz.