Konuşamadıklarının içinde dağ olduğu fırtınalı bir gecede mutfak masanda sigaranla delirmemek adına kendine not yazmaya başladın.Üzerindeki yük sana çok ağır gelmeye başladı içinde bir boşlukla çevrendeki insanların arasında normal kalmaya çalışma çabandan kurtulup delirdiğini kabul ettiğin bir ana kendini teslim edebildiğin kendin olabildiğin bir gece ne gece ama… Zor bir insan olduğumu kabul eden insanların neden zorlaştığımı düşünmeme saçmalıklarından fazlasıyla sıkılmış bir vaziyetteyim. Anlamlandıramadıkları şey yalnızca tepkilerim. Oysa tüm bu yaşadıklarımın bende bıraktığı tahammülsüzlükten bir haber olan insanların kolayca zor bir insansın yorumlarından o kadar sıkıldım ki . Hep çatık kaşlı ,mutsuz , somurtkan bir insan olmayı kendim tercih etmemiştim oysa ki. Hem hangi aklı başında insan bunu bile isteye kendine yapardı ki. Zamanla gittiler işte benden şen kahkahalar neşeme baya yalvarmıştım aslında kalması için epey çabaladım yalan yok ama oda haklı nasıl sıkıcı bir hayat nasıl kasvetli yani kim kalmak isterki neşem kalsın.Yargılamıyorum ama çok üzülüyorum . O şen kahkahalı neşeli hallerimi bazen hatırlayamıyorum bile sahi en son ne zaman ağız dolusu rol yapmadan gülmüştüm ?
Düşünceler beni dinginleştiriyor birileri için sürekli bir çıkış yolu aramaktan o kadar kaybolmuşum ki kendi yolumuda kendimi de bulamıyorum. Yeni arkadaşlıklar kurabilmek mümkünatı olmayan bir şey o yüzden hayatımdaki insanlarla devam etmek zorunda kalmışım gibi his oluştu güvende beni terkettikten sonra. Aslında bunun için çok mutsuz sayılmam ama yeni birilerine fırsat tanıyamıyor olmam bazen istemsizce düşündürüyor beni. Var olanlar yeterli gelir mi bir ömür. Tabi bazende varolanların doğruluğunu sorgulama krizleriyle mücadele etmem gerekiyor. Sikeyim böyle işi ne uğraşıyorum ama.Neyse