Eğer ülkemde bir farklılık yaratma şansım varsa, bunun yolunun önce kendimde bir farklılık yaratmaktan
geçtiğini biliyorum.
Ülkemin palmiye altlarına kurulmuş kahvehaneleri,
oturup sohbet ederek, eleştirerek, kınayarak, suçlayarak ülkemi kurtarmaya çalışanlarla dolu. Ama sonuç değişmiyor.
Suçladıkları, kızdıkları kişiler kendi bildiklerini okumaya
devam ediyorlar. Hiçbir şey değişmiyor. Bir şeylerin değişmesi için önce kendimizin, bireylerin, böylece halkımızın değişmesi
lazım. Bu da herkesin her şeyden önce aynaya -kendine-bakmasıyla mümkün, ben buna inaniyorum.
“Korkmamalıyım.Korku katilidir aklın. Korku toptan yok oluşu getiren küçük ölümdür. Korkumla yüzleşeceğim. Üzerimden ve içimden geçmesine izin vereceğim. Ve geçip gittiği zaman geçtiği yolu görmek için içimdeki göze döneceğim. Korkunun gittiği yerde hiçbir şey olmayacak. Yalnızca ben kalacağım.”