İnsan hayatı betimlemek istiyorsa metroda saatte seksen kilometre hızla fırlatılmakla kıyaslayabilir - öteki tarafa vardığında saçında tek bir firkete kalmıyor.
Diyelim ki ayna kırıldı, yansıma yok oldu, ormanın derinliklerindeki yeşillerle dolu romantik figür artık ortada yok, geriye kişinin sadece başkaları tarafından görünen kabuğu kaldı; dünya o zaman nasıl havasız, sığ, yavan, alelade oluyor!