Sümeyye Karasu Ünal
@S_H_Unal
Bir insanin kalbine dokunamadiktan sonra kitap okumak neye yarar ki?!
Selim ve tüm tutunamayanlara..
Genç bir mühendis olan Turgut Özben, yakın arkadaşı Selim Işık’ın kendini bir tabancayla vurarak intihar ettiğini gazetelerden öğrenir ve bundan çok etkilenir. Bir yandan normal yasantisina devam etmeye calisan Turgut, diger yandan İntiharın nedenini merak ederek araştırmaya başlar.
Turgut, Selim’in arkadaşlarıyla konuşurken ayni zamanda Selim’in annesinin yanına gidip gelmeye başlar. Selim’in odasına girerek onun notlarını, adreslerini ve kitaplarını inceler. Turgut, Selim’i yeniden keşfetmek için araştırmalarına devam eder. Aslında bu araştırmalar Turgut’un kendini tanımasına da fırsat verecektir.
En son ve en icime dokunan alinti; "Bütünüyle unutulmaya kimsenin gücü yetmiyor. Bir duvarda iki satir yazi, bir albümde soluk bir resim, bir hafizada silik bir hayal olarak kaliyor istemese de.. Bütünüyle unutulmak gibi acikli bir oyuna kimsenin yüregi dayanmiyor."
Bir incelemede diyor ki; “Romanda her karakterde Oguz Atay’dan bir parca görüyoruz.” Bence Tutunamayanlari bu kadar kiymetli ve özel yapan, okuyucunun da kendinden bir sürü parça görmesi.
Selim ve tüm tutunamayanlara…
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Nietzsche'yi hep merak ettim. Onu okumak icin hep gereken motivasyonu bekledim, hep de erteledim. Cunku kendimi, zihnimi tam anlamiyla vererek okumak, olabileigince fazla istifade etmek istiyordum.
Derken, Nietzsche yi anlatan, yine sevdigim bir yazar olan Steven Zweig in bu kitabina rast geldim. lyi ki de rast gelmisim. Kitabi bitirdigimde ilk dusundugum; usta sanatcilar hep mi degisik olur?!
Edebiyat tarihinde iz birakan dimaglar illa ki bi mucadeleden gecmis, gerek fiziksel, gerek psikolojik, gerek ruhsal... Nietzsche yi anlatan satirlari okurken uzulmekten, sasirmaktan ve hayran olmaktan kendimi alamadim. Bir zihin ki en dolu dizgin caglarinda ihtiyar bir hayat tarzini tercih edip, yalniz kalmayi istiyor.
Yaslandikca icindeki enerjiyi durduramiyor ve tam bir heyecan kupu haline gelip cevresinin tepkisiyle yalnizliga terkediliyor. Bu cagda yasasaydi nasil olurdu acaba? Zamanda yolculuk ben olmeden mumkun olsa keske, ilk isim o zamana gidip Dostoyevski ve
Nietzsche’yi zivaret etmek olurdu :)
Suan motivasyonum tam, hemen gidip bi Nietsche kitabi okuyayim :)
Ince Memed... Hic "keske daha once okusaydim" diye hayiflanmiyorum. Cunku, kitaplar da, hayatta basimiza gelen herseyde oldugu gibi, en dogru vakitte karsimiza cikip, bizimle konusuyorlar dive dusunuyorum. 4 ciltlik bu eseri sadece "Roman" olarak nitelendirmek de ayip geliyor bana. O bana gore bir tarih kitabi da ayni zamanda, bir belgesel, ya da cok muhtesem bir yagli boya tablonun kitaba donusturulmus hali... Ne desem az...
Kitaptaki 7 Memedler gibi bir "Memedler Kitap Klubu" bile olusturulur :) e Tabi isteyen Topal Ali de olur, Ferhat Hoca da...
Hasili.. suan cok garip hissediyorum.., Baska kitaba baslamak istemiyorum…. okumus olan biryle saatlerce oradaki karakterler, olaylar, ilginc sifatlardan konusmak istiyorum :)
Cesaret/korkaklik, ozguven/cekingenlik, enerjiklik/halsizlik, mutluluk/uzuntu, sinir, aldiginiz kararlar, pismanlik seviyeniz/ sureniz, depresyon, ...ve daha neler neler. Hepsi, ama hepsi aslinda yillardir vucudumuzun kontrol merkezi sandigimiz beynimiz tarafindan vonetilmiyor. Zaman zaman beyinle el ele, cogu zaman ise iplerin kendi elide oldugu BAGIRSAKLARIMIZ ve icindeki BAKTERILER tarafindan kontrol ediliyor. Okurken surekli "vay canina, hadi canim, yok daha neler.." demekten kendinizi alamayaciginiz bir eser. Bagirsaklarimiza olan bakis acim degisti resmen :) Kokoreci zaten cok seviyordum, artik saygi da duyuyorum
Tolstoy'un 70 yasinda, olumunden once yazdigi son roman... Her kitabinin sonunda oldugu gibi yine bir uzaklara dalip gitme, kitaba sarilip Katyusa ve Nehludov ile vedalasma, dönüp dönüp alintilari okuma, huzun...
Hersey kisisel bir hatanin farkindaligila baslayip, onu tamir etmeye niyet etmesiyle devam ediyor. Bu surecte farkettigi toplumsal haksizliklar, yanlislar halkasi giderek genisliyor.
Farkettikce kendi capinda cozumlemeve calisivor ama zamanla umitsizlik, tukenmislik birbirini takip ediyor. Sonunda kilit cozumu kesfediyor.. icinde/ cevrende olup biteni okumada ve initiative almada Nehlüdov gibi ol :)
