Köylüler, köylüler, ah köylüler...
Köylüleri nasıl nasıl kurtaralım diyor ya şair. Bir ufak hayalin peşinden giden çoluğunu çocuğunu evini barkını bırakıp gurbete çalışmaya giden köylü. Emeğini sömürten köylü, zalimin karşısında el pençe divan duran köylü, cahil köylü, düşünmeyen sorgulamayan küflü, kurtlu ekmeğe kendini layık gören köylü. Hiçbir güzellikte hakkı olmadığını düşünen köylü. Dünyanın hiçbir nimetinden faydalanamayan, insan gibi yaşamayan sadece şu dünyadan geçen Orhan Kemal in köylüsü. Bizim köylümüz. Keşke bu köylü sadece kitaplarda kalmış olsaydı.
Orhan Kemal in karakterlerini tutup silkelemek istiyorum her kitabını okuduğumda.
Haksızlığı zulmü kabul edişini kabullenemiyorum. Bir yerde uyanış başkaldırı bekliyorum ama nafile. Murtaza kadar beğenmiş olmasam da okunabilir bir kitap.