Sd
@S__D
342 okur puanı
Kasım 2020 tarihinde katıldı
Çocukken çiçek açmış, yaprakları yerinde duran bir Japon ayvasını kesip dallarından fırçalarımı koymak için değişik bir kutu yapmıştım. Bittikten sonra kutunun içine diğer ucuz fırçalarımı da doldurmuştum. Beyaz kıllı fırçamın çiçeklerle yapraklar arasından görünüyor olması bana inanılmaz bir keyif vermişti, masamın üstüne yerleştirerek kendimce eğlenmiştim. O gün bütün geceyi yaptığım kutuyu düşünerek geçirmiştim. Ertesi gün gözlerimi açar açmaz yataktan fırladım ve masaya bakmaya gitmiştim. Ancak oraya gittiğimde çiçekler çoktan solmuş yapraklar çürümüştü. Sadece beyaz fırçam eskisi gibi parıldıyordu. O kadar güzel bir şeyin neden tek bir gecede çürüdüğünü o zamanlar anlayamamıştım. Şimdi düşününce o zamanki hâlimin dünya tarafından hiç lekelenmemiş olduğunu fark ettim.
Reklam
Bu dünyada aptallığını inatla koruyan insanlar vardı.
Bir süre insanların dünyasından ayrılmıştım ve en azından bu seyahat sırasında tekrar dönmeye hiç gerek duymadım. Gerekseydi zaten seyahatin manası olmazdı. İnsan duygularının sert kum tanelerini elekten geçirerek ve sadece içindeki değerli altınlara bakarak yaşamalıydım.
İyilik yapmak zordu. Erdemi yerine getirmek güçtü. Sebatlı korumak pahalıydı. Ahlak için hayatını vereneyse yazıktı. Bunları yapmak her milletten insan için sancılıydı. Bu sancıya meydan okumak için, onu fethedecek mutluluğun bir yerlerde gizlenmesi gerekti. Resim, şiir, hatta tiyatro... Onlar bu sancının içini dolduran mutluluk hissinin diğer adlarıydı.
Eğer jestlerine bir oyunun içinde olduğunu farz ederek bakmazsam, kendimi kötü hisseder, bir gün bile kalmaya katlanamazdım. Adına yükümlülük mü hisler mi denir bilmiyorum, standart kalıpları arkama alarak sıradan yazarların bakış açısıyla onu inceleseydim, etkisi epey kuvvetli olur ve hemen ondan rahatsız olurdum. Gerçek dünyada onunla aramızda bir tür gönül ilişkisi olsaydı, sanırım acımı tarif etmek için kelimeler kifayetsiz kalırdı. Ancak seyahatimin amacı dünyevilikten ayrılmak ve sonuna kadar ressam olmak için uğraşmak üzerine kuruluydu. Bu yüzden gördüğüm her şeyi ve herkesi resim çerçevesinde değerlendirmek zorundaydım.
Reklam