Şevvalnur Bozkurt
@S_bzzkrt
Hemşire
UÜ
İstanbul, 19 Mart
1811 okur puanı
Eylül 2022 tarihinde katıldı
Benim için öyle değerlisiniz ki! Ve öyle acımasız!
10:10
Giriş metninden de anlaşıldığı üzere yüzyıllardır tartışılan 5 mektuptan söz ediyoruz. Kimileri bu mektupların bir kadından çıktığını düşünüyor ama kimileri de tam tersine bir erkeğin kalemi olduğu konusunda ısrarcı. Yine aynı şekilde mektupların gerçek mi kurmaca mı olduğu da şaibeli. Fakat şu var ki istediği kadar kurgu olsun, sonuçta her birimiz kendi hayatlarımızda bu ve benzer durumları yaşadık bence. Yani, özellikle de bir kadınsanız bir "arzu nesnesi" olarak görüldüğünüzde bu tarz bencilliklere maruz kalabiliyorsunuz. Ve buna maruz kaldığınızda gösterdiğiniz tepki de sizin karakterinizdir aslında. Mektuplardaki olay tam da bu, sakin ve edebi bir zarafetle karşılamış başına gelenleri... Ve adeta sanatına meze yapmış....
Tıpkı Sokrates’de olduğu gibi Epiktetos da kendi öğretilerini kaleme almamıştır…
Kölelikten azat edildikten sonra kendi okulunu kurmuş ve birçok soylu Romalı onun öğrencisi olmuştur. Bunlardan biri de Lucius Flavius Arrianus’tur. İşte bu Arrianus, Epiktetos’tan öğrendiklerini “Enkheiridion” ve “Diatribai” adlı iki metinde kaydedip günümüze ulaşmasını sağlamıştır.
Epiktetos’un öğretileri, Seneca ve Marcus Aurelius’un da dahil olduğu “İmparatorluk Stoası” grubuna dahildir. Ayrıca İmparator Marcus Aurelius, Epiktetos’tan o kadar etkilenmiştir ki, öğretilerinden bir çok alıntı yapmıştır.
Roman, Topkapı Sarayı’nda geçiyor ve Osmanlı İmparatorluğu’nun en karışık ve acılı dönemlerinden birini anlatıyor. Ne var ki, hiç kimsenin adı yok. Herhangi bir padişahın ya da vezirin adı verilmiyor. Tabi konuyla ilgili olanlar anlayacaktır ama ben araştırmadan öğrenemedim…
Osmanlı tarihçilerini okuduğumuz zaman, padişaha yakın olmanın, devlet sorumluluğu üstlenmenin korkunç tehlikeli bir iş olduğunu anlıyoruz. Fakat buna rağmen insanlar o tehlikeli makamlara gelebilmek için çırpınıp duruyorlar. Bu normal bir davranış değil ama siyasetin öyle bir büyüsü var ki insanın aklını başından alabiliyor. Bu belki de insan denilen canlının topluluk halinde yaşama ve hiyerarşik olarak yükselme içgüdüleriyle açıklanabilir. Ama bana yine de normal gelmiyor.
Yazar romanını tarihi bir roman olarak betimlemek istememiş. Daha çok birey-iktidar ilişkisi vurgulanmış. Ne var ki insanlar ilk bakışta dekora takılıyor ve romanı da “tarihsel roman” kategorisine sokuyorlar.
Benim en sevdiğimi kitaplar arasına girdi bile, son derece zevkli bir okumaydı…
Alışılmış kurnazlığı, insan doğası üzerine bilgisi ve ironisiyle Aristoteles...
Güçlü ve güvenilir bir hitabet için neden eski üstadın fikirlerine danışmayalım?
Hocası Platon gibi o da döneminin
Daha İyi Bir Dünya Mümkün Müydü?Felsefe-Düşünce
17. yüzyılın son çeyreğinde "kötülük sorunu" önemliydi. Filozoflar ve teologlar, dünyanın günah ve acılarla dolu olduğu gerçeği ile evrenin sonsuz iyi ve herşeye gücü yeten Tanrı tarafından yaratıldığı inancını uzlaştırma sorunuyla boğuşuyordu. Bu süreçte özellikle iki katolik rahip ve bir Lutherci alim arasındaki mektuplar bugün baktığımızda yalnızca antika merakı bir şey olarak görülebilir. Ancak yalnızca alışıldık okul kitapları literatürüyle yetindiğimizde de önemli felsefi mirasların gölgede kaldığını görüyoruz...
Leibniz, Arnauld ve Malebranche, 17.yüzyılda Kıta entelektüel hayatının Büyük Üçlüsü'nü oluşturur; belki onlarla bir tek İngiltere'deki Hobbes, Locke ve Newton üçlüsü boy ölçüşebilir...
Sorun, Tanrı'nın varlığının yapısını bilmenin ve Onun eyleme biçimini tasvir etmenin doğru yolu sorunudur :
1) Tanrı'nın yarattıkları arasında kötülük neden gerekli?
2) Bu kadar çok kötülük neden var?
3) Ve belki de en önemli soru: İçinde yaşadığımız dünya, yaratılabilecek en mükemmel dünya mıdır?