Kim bilir kaç kere hayal etmiştim ama yitip gitmiş o hayal için içimde ne kadar gözyaşı varsa hepsi kurumuştu. Gözlerimi kapattım, acının haykırışları ve şokları arasında süzüldüm durdum. Amansız ölümsüzlüğüm yavaş yavaş galebe çalmaya başladı. Nefesim rahatladı, görüşüm berraklaştı. Kollarım ve bacaklarım hala acıyordu ama parmaklarımı sürttüğümde deriye dokunuyordum, yanmış kömüre değil.