Senem Çamurcu

Kim bilir kaç kere hayal etmiştim ama yitip gitmiş o hayal için içimde ne kadar gözyaşı varsa hepsi kurumuştu. Gözlerimi kapattım, acının haykırışları ve şokları arasında süzüldüm durdum. Amansız ölümsüzlüğüm yavaş yavaş galebe çalmaya başladı. Nefesim rahatladı, görüşüm berraklaştı. Kollarım ve bacaklarım hala acıyordu ama parmaklarımı sürttüğümde deriye dokunuyordum, yanmış kömüre değil.
Reklam
Ağlayan ruhumu, bir başkasının kahkaha atan bedenine sokuyorum her daim.
Dıştan gelen buyrukların değil, yalnızca içten gelen sesin dediğini yapmak, iyi olan bu…
Roman
-ama her şey gerçekte çürüyüp kokuşmaydı yalnızca. Dünyanın acı bir tadı vardı. Eziyetti yaşamak.
Roman
Reklam