H. Basak
@SabLey
131 okur puanı
Aralık 2020 tarihinde katıldı
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Yazarın bu kitabı ameliyat olacak karısı için eğlence amcıyla yazdığını düşünürsek hayatın ne boş, ne anlamsız, ne absürd olduğunu bizlere gösteren bir vasat masal. Ben ne okudum ya da ne okuyorum elbette dedim; ama yine de eğlendim.
"Evvel zaman içinde, gün yüzü kadar güzel bir prens vardı. Duvarları yosun tutmuş mor Çatılı şatoda inzivaya çekilmişti ve bu yalnızlık onu genç yaşta hayattan soğutmuştu. Bu sırada prens şeker konmadığında hayatın ne kadar acı olduğunu düşünmeye başladı büyük bir kararlılık yüreğini kapladı: gitmeli (bu biraz da ölmek değil midir) ender ve değerli bu şekeri bulmak için gitmeli (yaşasın karaborsa!) ertesi sabah gün ağarır ağırmaz önce kara küheylanına ayarladı sonra üstün binip eskiden sevdiği ama artık şeker yokluğundan dolayı nefret ettiği bu diyardan kaçtı (hiçbir şey sonsuza dek sürmez)."
Bir anne olarak; bir anne tarafından çocuğuna yazılmış muhteşem kelimeler.
"Cebelleştiğim şeyleri sana anlamlı gelebilecek hatta işine yarayabilecek şekilde anlatabilseydim keşke. Ama verdiğimiz en önemli savaşları dillendirmek neredeyse imkansız; hem senin de aşman gereken kendine özel suların olacak gümbür gümbür üstüne gelen amansız. Her günün her anının dünyaya korkuyla değil, sevgi ile karşılık verme fırsatı olduğunu günbegün tekrarlıyorum kendime. Korkunun eş ve karşıt bir güç değil de daha çok sevgi eksikliği, çarpık ya da yoldan çıkmış bir şeylerin belirtisi ya da işareti olduğunu. Ama yanlış seçimler yapmaktan çok korkuyorum. Yanlış şeyi yapmaktan. Senin hayatında bir engel oluşturacağım diye ödüm kopuyor. Kate Chopin'in Uyanış'ında Edna Ponteiller'in şöyle dediği yerde sayfanın kenarını işaretliyorum: çocuklarım için paramı, canımı veririm; ama kendim olmaktan feragat edemem. Kendimi bu doğru mu diye sormaya -belki cevaplamak daha doğru bir fiil olur- cesaret edemiyorum."
"Sirkteki bütün numaraları bir küçük çocuk heyecanıyla seyrediyoruz, ellerimiz bir küçük çocuğun elleri gibi çırpınıyor. Küçülüyoruz, mini minileşiyoruz. Bizimle beraber belki bine yakın kocaman insan, çocukluğunu yeniden buluyor. Çocukluk insana o kadar çabuk geri geliyor ki, adeta onu içimizde gizli bir yerde saklıyor gibiyiz. İstediğimiz zaman o, bir saniyede bizi buluveriyor. Onu kaybeden, onu kendimizden defeden biz olduğumuz halde o sadık bir köpek şammesi ile bizi arayıp bulacak. En ümit etmediğimiz zaman ona, bizi bulma fırsatını vereceğiz. Eğer siz de çocukluğa dönüş kabiliyeti büsbütün söndüyse, o zaman sirk sizin için manasız; sirkte, eğlenen, heyecanlanan insanlar acayip, basit mahluklardır. Çünkü saçlı sakallı insanları çocuk diyemezsiniz. Halbuki o heyecanı kapılmışsınız, arasıra kendinize gelip etrafınıza baktığınız zaman çocukluğu, bir 70 yaşında ihtiyarın gözlerinde, ellerinde, hatta bembeyaz sakalında buluverir; eğer siz 70 yaşında değilseniz büsbütün küçülürsünüz. Sirkte büyük küçük yok, sirkte büyük küçük mevcut değil. Sirkte bütün insanlar dokuz yaşındadır."
