Kitabı okurken kendimi siyah beyaz hollywood eseri izliyormuş gibi hissetim. Kittynin anne ve toplumsal baskıdan kaçmak için evlendiği waltera üzülerek kitap seyrime devam ettim. Kitty ile manastırda ruhani devrimi tamamladım ama ne yazık ki hikayenin son kısımlarında insanlığın zaafı beni yine hüsrana uğrattı, kadınların yanlış veya doğru fark etmezsizin aşka karşı kontrolsüzlüğü biraz üzdü.
Benim için ortalama bir kitapti. İngiliz edebiyatında İngilizlerin duygusal soğukluğu eşliğinde yeni bir deneyim yaşandı.
Konuşamamıştı çünkü söyleyecek bir şeyi yoktu. Ama söyleyecek bir şeyi olmayan herkes susarsa, insanoğlu kısa sürede konuşma yeteneğini yitirir diye düşündü kitty gülümseyerek.