Şimdi tutup da “Beni çok üzüyorsun” falan filan demeyeceğim. Üzülmek mesele değil çünkü, üzüntülerle nasıl baş edeceğimi biliyorum. Ama bu kadar çok öfkeyi ne yapacağımı bir türlü bulamıyorum. Kavga etsek belki biraz rahatlarım. Ancak kavga belli bir samimiyet gerektirir. Seninle o kadar samimi olduğumuzu düşünmüyorum. Halbuki ben gerektiğinde başımı omzuna koyabileceğim birini değil, sinirlendiğimde direktoman kafayı koyabileceğim birini arıyorum. Sana kafa göz dalamadığım için bir türlü sakinleşemiyorum, ben ayrılmak istiyorum Osman.
- Şimdi at arabasıyla kırlara çıkmak, sonra da evine, sıcacık ve rahat odana dönmek... Bir de baş ağrısından kurtulabilmek için düzgün bir doktora görünmek ne güzel olurdu. Uzun zamandır insan gibi yaşamıyorum. Burası iğrenç bir yer! Tahammül edilemeyecek kadar iğrenç!
"Əvvəllər mən uşaqlara yanaşıb mehribancasına bu və ya başqa bir şeyi onlardan soruşarkən çoxu elə düşünürdü ki, mən onlara gülmək istəyirəm, buna görə də xeyli kobud bir şəkildə məndən üz döndərirdilər. Lakin məyus olmurdum, ancaq özümün bir müşahidəmin nə qədər haqlı olduğunu aydın surətdə hiss edirdim: müəyyən mövqe tutan adamlar həmişə sadə xalqla yaxınlığın onları alçaltmasından qorxaraq, bu xalqdan kənar gəzəcəklər. Hələ elə yelbeyin və mərdimazar adamlar olur ki, onlar bu yoxsul insanların qarşısında lovğalanmaqdan ötrü onlarla xala-xətrin qalmasın, yaxınlıq edirlər.
Mən çox yaxşı bilirəm ki, biz bərabər deyilik və bərabər ola bilmərik. Lakin təsdiq edirəm, o şəxs ki, öz ləyaqətinin aşağı düşməsindən qorxaraq "qara" deyilən camaatdan qaçır, o, məğlubiyyətdən qorxuya düşərək düşməndən qaçıb gizlənən qorxaqdan az məzəmmətə layiq deyildir".
"Varlıların xalçalarını çirkləndirməkdən xoşum gəlir. Bununla bir gün "ehtiyac" adlı yırtıcının öz caynaqlarını onların da vücuduna keçirə biləcəyini xatırlatmaq istəyirəm".