Sabina Rahimi
@Sabina0
73 okur puanı
Şubat 2021 tarihinde katıldı
Müəllim olmaqmı , yoxsa müəllimlik etməkmi?
Cəmiyyətimizin şərqə xas emosiyanallığını, cəhalətini nəzərə alsaq, müəllimlik günlə, testlərlə, kağızlarla bitmir. Müəllim olmaq insan kommunikasiyasîdır, empatiyadır ki, bunu uşaq evdən sonra ikinci öyrəndiyi yer məktəblərdə biz müəllimlərdir.
Bu anlayışların arasında incə fərq var. Biri canını qoyur can olur, digəri isə vəzifəsini görür və gün bitir.
"Müəllim olmaq" kitabı da məlumat kitabı deyil, "niyyət və daxili mövqe kitabıdır". Ona görə də əsas sual budur: Müəllim kimdir və özündə nəyə köklənməlidir?
Müəllim özünü tanımaq istəyirmi?
Uşaqların şəxsiyyət kimi inkişafını həqiqətən önəmsəyirmi?
Şagirdlərin onu gördükdə sevinc hissi yaşamasını arzulayırmı?
Dərsi sadəcə “keçmək” yox, effektiv şəkildə qurub gördüyü işdən həzz almaq istəyirmi?
Və bütün bunları edərkən uşaqlarla etibarlı bağ qura, bu bağ üzərindən sağlam və etibarlı mühit yarada bilirmi?
Ən əsas sual isə budur: bütün bunlardan əvvəl müəllim özünü tanıyırmı?
Mənə görə müəllimin əvvəlcə “ özünü tam tanımış” olması şərti bir qədər absurddur. Çünki, insan yaşadığı müddətcə daim irəli gedir — yaşda da, fiziki durumunda da, davranışda da. Biz fiziki olaraq dəyişdiyimiz kimi, fikirlərimizi və münasibətlərimizi də inkişaf etdirməliyik. Deməli, özünü tanımaq hansısa peşəyə başlamaq üçün son bir nəticə yox, davam edən bir proses olmalıdır.
İnsanın həyatda iz qoymaq gücü var və bu güc onun varoluş məqsədi ilə bağlıdır. Müəllimlik isə bu məqsədin ən məsuliyyətli formalarından biridir.
Biz keçmişə çox bağlıyıq. Keçmişin vərdişlərini, düşüncə tərzini bu günə daşıyırıq və çox zaman mūasir dövrdən şikayətlənirik. Halbuki məsələ keçmişi inkar etmək yox, "keçmişlə bu günü sintez edə bilməkdir". Son dövrlərdə Türkiyədə belə müəllimlərin özlərini inkişaf etdirə biləcəyi,
Sabina Rahimi
, 2026 okuma hedefini ekledi.2026 OKUMA HEDEFİ
7/20 kitap - %35 tamamlandı
7 kitap okudu
20 kitap
1.695 sayfa
1 inceleme
0 alıntı
15 günde 1 kitap okumalı.
Thorbjørn Egner-in “Kardemom xalqı və quldurlar”
əsəri mənim üçün çox xoş, əyləncəli və isti təsir bağışladı. Əsər xəyali bir məkanda – Kardemom xalqına məxsus sakit və mehriban bir şəhərdə cərəyan edir. Bu şəhərin özəlliyi ondadır ki, burada demək olar ki, heç bir pislik baş vermir; insanlar mehriban, qayğıkeş və bir-birinə qarşı hörmətlidir.
Hətta şəhərdəki həbs sistemi belə empatiyaya əsaslanır. Quldurlar qorxulu, aqressiv obrazlar kimi deyil, daha yumşaq, komik və uşaqlara yaxın şəkildə təqdim olunur. Yazıçı bununla göstərir ki, quldurluq pis bir davranışdır, amma bu davranışa sərtliklə deyil, anlayışla yanaşmaq insanın dəyişməsinə səbəb ola bilər. Quldurlar da əsərdə heç kəsə ciddi zərər vermirlər; onlar sadəcə öz ehtiyaclarını qarşılamağa çalışırlar. Müəllif sanki bizə mesaj verir: İnsanları düzgün istiqamətə yönləndirən, onlara nümunə olan, onlara kömək edən kimsə olmadıqda səhv davranışlara yol açılır — və cəmiyyət birlik, anlayış və səbr göstərərək bu insanları doğru yola gətirə bilər.
Əsərin içindəki şeirləri çox sevdim. Şeirlərin melodiyası da varmış, amma musiqili səhnələşdirmə animasiya/teatr versiyaların var. Ona baxıb oxumaq olar. Bu halda həmin şeirlərin mahnıya çevrilmiş formalarını eşitmək mümkündür. Kitabı uşaqlarla oxuyarkən şeirlərin ritmik, yaddaqalan və enerjili olması dərsləri daha maraqlı edir. Uşaqlar bu şeirləri təkrar oxuduqda onlara sevgi, mehribanlıq, empatiya, yaxşılıq kimi dəyərlər təbii və mülayim şəkildə ötürülür.
Şeirin xoş qafiyəsi, ritmi beyni hərəkətə gətirdiyi uçün uşaqlar həm öyrənir , həm də hiss etmədən nümunə kimi həyata tətbiq edə bilirlər.
Tərtibat və tərcümə nəfisdir.
