Yerine göre, kader dediğimiz şey, dar bir yerde sürekli yönünü değiştirerek dönüp duran bir kum fırtınasına benzer. Sen de, ondan kurtulmak için ayağını bastığın yeri değiştirirsin. Bunun üzerine fırtına da sana ayak uydurmak için yönünü değiştirir. Bir kez daha bastığın yeri değiştirirsin. Tekrar tekrar, sanki şafaktan hemen önce ölüm tanrısıyla yapılan uğursuz bir dans gibi, aynı şey tekrarlanıp gider. Neden dersen, o fırtına uzaklardan çıkıp gelmiş herhangi bir şeyden farklıdır da ondan. O fırtına aslında sensindir...
KADIN-HÜSEYİN CAVİD
Kadın! Ey sevgili kız kardeş, uyan!
Ana! Ey nazlı kadın, kalk! Uyuyan
Daima ölümle beraber oluyor,
Perişanlık ve sıkıntıyla kaplı oluyor,
İşte dağılmakta hep karanlıklar!..
Ağarır tan yeri, kalk, işte seher!..
Uyan, etrafını seyret de düşün!
Bütün vatan evlatları işte bugün
Yalnız senden bekler iyilik ve şifa,
Yalnız sende bulur ruhlarına gıda.
Ana evladını besler, büyütür,
Anasız millet, evet, öksüzdür.
Senin dünyada vazifen, hissen
Ne büyük, ne kadar ağırdır bilsen!..
Kadın! Ey sevgili, şefkatli melek!
Bu kadar sabır ve tahammül ne demek!..
O güzellik, o soylulukla sana
Bu esaret, bu hakaret reva mıdır?
Sen nesin? Kendini bil, zaafı bırak!
Hep nasibin mi senin sille, dayak!..
Çekme ah, öyle mukadder, mahzun,
Ağla göz yaşların aksın, coşsun!
Ağla, feryadını duysun erler,
Belki insafa gelip de yardım ederler.
“Ağla, hep ağla” dedim, çok yanlış...
Çınlasın, büyüyüp de yükselsin
O sesin kuvveti, tesiri büyük...
Ağla, ta titresin yer gök!..