Açlık, sefalet, umutsuzluk, yoksulluk, kimsesizlik ve imkânsızlığın yeridir 72. Koğuş. Ahmet Kaptan kendi hâlinde bir adamken, bir gün anasından bir para geldiğini müjdeledi Kaya Ali. Anası 150 lira göndermişti. Koğuştakileri de bir sevinç aldı; o zamanın 150 lirasıyla neler alınır, neler yapılırdı: döşek, yastık, yorgan, karınlarını doyurmaya yemek ve kap kacak.
Kaptan, ilk önce kendine bir döşek aldırttı; ee, koğuşun ağası olmuştu artık, herkes pervaneydi etrafında. Sonra da âdem babalara güzel bir ziyafet verdi. Böyle günler geçerken Kaptan’ın aklına girerler oturur kumar masasına. Şans bu ya, parası katlanır; ikiye, üçe… Koğuş hep bir bayram havası olur, çünkü koğuştaki çoğu eşyayı satmışlardır.
Kaptan bir gün hem sevdaya hem de büyük bir oyuna gelir. Bu oyun da, bu sevda da onun sonu olur.