Ruhlarımız o kadar sıkı bir beraberlikle yürüdü, birbirini o kadar coşkun bir sevgiyle seyretti ve en mahrem taraflarına kadar birbirine öyle açıldılar ki ben onun ruhunu benimki kadar tanımakla kalmıyor, kendimden çok ona güvenecek hale geliyordum.
insanın doğuşugörmeğe nu görmekten herkes kaçar, ama ölümünü hep koşa koşa gideriz. İnsanı öldürmek için gün ışığında, geniş meydanlar onu yaratmak için karanlık köşelere gizleniriz. İnsanı yaparken gizlenip utanmak bir ödev, onu öldürmesini bilmekse birçok erdemleri içine alan bir şereftir. Biri günah, öteki sevaptır. Aristoteles memleketinin bir deyimine göre birisini iyileştirmenin öldürmek anlamına geldiğini söyler.
Kitap bir kaç farklı hikayeden oluşuyor öyle hikayeler var ki eğer melakolik bir havadaysanız sayfalarda bu aynı ben diyorsunuz her sayfayı alıntılamak istiyorsunuz. Yine öyle hikayeler var ki benim için hiç bir anlam ifade etmedi 3 sayfayi okurken bile sıkılıp atlamak istediğim oldu. Buna rağmen o birkaç hikaye için ve onlardan çıkarmanız gereken dersler için herkese öneririm iyi okumalar :)