A.
@SadikHidayet
Sakinim ve Tanrı biliyor ki, ölüme her zaman daha iyi bir yaşama geçiş olarak bakmışımdır, şimdi de öyle bakıyorum, fakat neden gözyaşlarına boğuluyorum? 
Çocukluk 
Lev Tolstoy
Çocukluk Lev TolstoyŞu anda okuduğu kitaplar
Ben kulumun beni zannettiği gibiyim.
O beni andığında ben onunla beraber olurum.
O beni içinden anarsa ben de onu içimden anarım.
O beni bir topluluğun içinde anarsa ben de onu o topluluktan daha hayırlı bir toplulukta anarım.
O bana bir karış yaklaşacak olursa ben ona bir arşın yaklaşırım. O bana bir arşın yaklaşacak olursa ben ona bir kulaç yaklaşırım.
Eğer o bana yürüyerek gelecek olursa ben ona koşarak giderim.
Kaynak:
Buhhari, "Tevhid", 15; Müslim. "Tevbe",1.
Reklam
Acımasızlığın Resmi
29 Nisan 1945'te, Almanya, Dachau toplama kampının kurtuluşunun ardından, subay lojmanlarının yıkıntıları arasında tüyler ürpertici bir sahne yaşandı.
Enkazın arasında, açlıktan harap olmuş, gözleri çökmüş ama hala sabit, iskelet gibi bir mahkum oturuyordu.
Önünde, tuşları çatlamış, sesi kesilmiş ve kırık bir piyano vardı. Bu gerçeküstü manzaradan etkilenen bir asker, yanına yaklaştı ve yumuşak bir sesle, "Çalabilir misin?" diye sordu.
Adamın sesi fısıltıdan zar zor yükseliyordu. "Denerim" dedi.
Titreyen ve incecik parmaklarıyla tuşlara uzandı. Ortaya çıkan, Ave Maria'nın kırılgan, titrek bir yorumuydu. Her nota, kusurlu da olsa, kampta acı ve lütufla örülmüş bir dua gibi yankılanan kutsal bir ağırlık taşıyordu.
Askerler donakaldılar, gözyaşları yüzlerinden aşağı akıyordu. O anda, acı ve ölümün gölgeleri arasında, güzellik narin, meydan okuyan ve unutulmaz bir şekilde geri döndü. Piyano, kırık da olsa, hafızanın ve ölmeyi reddeden insanlığın bir aracı haline geldi.
Piyanist iki gün sonra vefat etti.
Ancak son armağanı, bir şarkı olarak değil, Dachau'nun susturulmuş ruhları için bir dua olarak varlığını sürdürdü. En karanlık saatlerde bile, tek bir cesaret ve sanat eyleminin onuru geri getirebileceğinin, tanıklık edebileceğinin ve bunu yapamayanlar adına konuşabileceğinin kanıtıydı.
Tarih bize yalnızca hayatta kalmayı değil, umutsuzluğa meydan okuyan küçük, olağanüstü eylemleri de anlatıyor.
Prof. Dr. İoanna Kuçuradi:
Birisinin seni düşündüğünü bilmek önemli bir şeydir, sıcacık bir şeydir.
Teşekkür ederim kendime. Bu kadar yükün altından kalkıp yine kendim kalmaya devam ettim. İyi insan olmak için verdiğim mücadeleden bir an caymadım. Onlarca berbat insana maruz kaldım, yine de çizgimi bozmadım. Bu berbat düzenin herhangi bir yerinde değilim, iyi ki.