Turan İsmayilzade
@Safderunca
Kanatlarım Var Ruhumda
Öğretmen
Bakü Azerbaycan
97 okur puanı
Mayıs 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Koku diyorum ne kadar önemli bir duyu imiş. Aranızda daha önce korona geçirenleriniz iyi bilir kıymetini. Ben koku alamadığım günlerde dünyayla bağımın koptuğunu, yaşama olan bütün hevesimi de bu duyuyla kaybettiğimi düşünmüştüm… Yediğimi içtiğimi anlayamıyordum diye yemiyordum. Soluduğum havanın, içtiğim suyun bile bir anlamı yoktu… neyse ki bir süre sonra yerine geldi de yaşadığımı hissetmeye başladım çok şükür . Şimdi korona maceralarımla fazlaca başınızı ağrıtmadan kitaba geçiyorum.
Koku kitabı doğduğu günden beri kokulara hassas olan büyüdükçe kokuların dehası olduğunu anladığımız bir karakterin hikayesini anlatıyor. Kitabın kapağına bakıyorsunuz çiçek böcek, adına bakıyorsunuz aklınıza en güzel kokular parfümler geliyor ama bu sizi yanıltmasın. Kitabın ana karakteri bir katil
Zaten üstünde bir kuru kafa var ama ben yine de kitabı sonu güzel bitecek diye okuyordum ki, kitabın sonu psikopata bağladı
Grenoulle’u (nasıl okunduğunu bilmiyorum Fransızca bilen birisi yazarsa sevinirim) annesi Paris’te bir balık tezgahının altında doğuruyor ve nasıl olsa diğer çocukları gibi bu da ölecek diye onu orada ölüme terk edip kaçıyor. Fakat kaçmaya çalışırken çocuk ağlamaya başlıyor ve annesi yakalanıp idam ediliyor. Grenoulle’i de bakması için kilise yardımıyla bir süt anneye veriliyor. Daha birkaç günlük bebekken süt annesi , rahip ve diğer bütün insanlar tarafından dışlanıyor. Sebep ise çocuğun kokmaması. Büyüdüğünde çocuklar bile yanına yaklaşmaya cesaret etmiyorlar. Hiçbir sevgi görmeden büyüyen bu çocuk her şeye inat yaşama tutunuyor, her seferinde ölümden dönüyor. Derken bir süre sonra kokulara karşı bir duyarlılığının olduğunu ve daha sonra da bunun aslınsa kimsede olmayan olağanüstü bir yetenek olduğunu anlıyor ve bir parfümcünün yanında işe başlıyor. Birden dünyanın
Reklam
Bütün karakter isimlerinin birbirine girdiği bir Rus klasiği daha! Bakıyorsun 90 sayfa, hepi topu 8-9 karakter. Ama her karakterin bir adı bir soyadı bir babasının adı bir de takma adı var. Mesela KONSTANTİN GAVRİLOVİÇ TREPLEV bir bakıyorsun sade TREPLEV olmuş, bir bakıyorsun GAVRİLİÇ. Bir de annesinin dilinden KOSTYA diye verilmesin mi. Gel de işin içinden çık. Tekrar dönüyorsun karakterler listesinin olduğu ilk sayfaya 🥲 Kim kimdi derken birinci perde sona eriyor. İkinci perdede taşlar yerine oturmaya başlıyor.
İsim karışıklığını geçtim bir de zincir şeklinde bir birine bağlanan karmaşık aşk ilişkileri yok mu. Herkes kendisine aşık olana değil bir başkasına aşık . Medvendenko Maşa’ya, Maşa Treplev’e, Treplev Nina’ya, Nina Trigorin’e aşık. Trigorin kendisi de çözemiyor Arkadina’ya mı aşık Nina’ya mı.
Şaka bir tarafa, her sayfasının altını çizdiğim seve seve okuduğum,okurken kendimi tiyatroda izlerken hissettiğim bir oyun oldu. Tiyatro türünü seviyorsanız kaçırmamanız gereken okumalardan bir tanesi. Rus edebiyatının en önemli yazarlarından olan yakışıklı abimiz Çehov bu oyununda dönemin geleneksel tiyatro oyunlarından farklı olarak yeni biçimler getirmiştir. Bütün karakterlerin kendilerine özel hayalleri, aşkları, beklentileri, özlemleri ve hayal kırıklıklarını yaşıyormuş gibi hissedeceksiniz.
Okuyun. Hatta imkan varsa izleyin.
“-Neden hep Karalar giyersiniz siz?
-Hayatımın yasını tutuyorum.Mutsuzum.”
“Söz etme gençliğimi mahvettiğinden…“
“-Ah gençlik, gençlik!
- Söyleyecek başka bir şey bulamadılar mı gençlik, gençlik derler…“
“İçki ve tütün kişiliğini yok ediyor insanım. Bir sigara ya da bir kadeh votkadan sonra artık Pyotr Nikolayeviç değilsiniz; Pyotr Nikolayeviç artı birileri dahasınız. Kendi “ben”iniz bulanıyor ve artık üçüncü bir kişi gibi algılamaya
Romeo ve Juliet
“Daha acıklı bir öykü yoktur, bunu böyle bilin
Bu öyküsünden, talihsiz Romeo ile Juliet’in “ demiş Shakespeare demesine. Ama ve lakin bana kalırsa en ünlü aşk hikayelerinin en klişesi dir Romeo ve Juliet. Doğu ve müslüman kültürünün efsane aşkları - Leyla ile Mecnun , Ferhat ile Şirin, Aslı ile Kerem - daha samimi ve sıcak geliyor bana.
Shakespeare üniversite zamanlarımda çok okuduğum ama unuttuğum yazarlardan. Bu baskısı karşıma çıkınca tekrar okumak istedim.
Sevdiği için ölmeden mezara giren Juliet, onun yaşadığından habersiz olduğu için kendi canına kıyan Romeo… hey neredesiniz? Kaldı mı böyle aşklar ses verin
Bir tane sorum daha var . Peki ya Paris? Onun suçu neydi? O da sevdiği için öldürülüyor ama onun adını anan yok?
“~ Binlerce kez iyi geceler sana!
+ Binlerce kez beter olsun gece, senin ışığın yoksa.”
“Yarayla alay eder, yaralanmamış olan”
”“Sevgilimden güzel biri ha! Her şeyi gören güneş
Onun benzerini görmedi dünya yaratılalı beri.”
”En tatlı bal bile tadıldıkça bıkkınlık verir,
Aynı tat isteği, iştahı köreltir.
Onun için, ölçülü sev ki uzun sürsün sevgin,
Hedefe hızlı giden, yavaş kadar geç varır.”
“Yeni bir ateş söndürür başkasının yaktığını, yeni bir acıyla hafifler eski bir ağrı.”
