Yaşamak denilen şey çok tuhaf, diye düşünür gülmesi biterken. Bazı olaylar geçtikten sonra bile, onca korkunç şeye maruz kaldıktan sonra bile, insan yiyor, içiyor, tuvalet ihtiyacını görüyor, yıkanıyor ve yaşamaya devam ediyor. Hatta kimi zaman kahkahalarla gülüyor.
Üç yıl oldu, kitabımı hâlâ geri vermedi. Birine kitap verdin mi, geri geleceğinden umudu kes. Ne döner, ne bir şey der. Yıllar sonra karşılaştık, dedim, “Bizim kitap ne oldu?” Güldü, “Hâlâ unutmadın mı onu sen?” dedi. Unutmadım tabii, çünkü unutan sensin, eksilen ben. Kitap sende kaldı ama içinde ne vardı, onu ben hatırlıyorum. Okuyan mı kazandı, unutan mı? İşte onu bilmiyorum.
Üç yıl oldu, kitabımı hâlâ geri vermedi. Birine kitap verdin mi, geri geleceğinden umudu kes. Ne döner, ne bir şey der. Yıllar sonra karşılaştık, dedim, “Bizim kitap ne oldu?” Güldü, “Hâlâ unutmadın mı onu sen?” dedi. Unutmadım tabii, çünkü unutan sensin, eksilen ben. Kitap sende kaldı ama içinde ne vardı, onu ben hatırlıyorum. Okuyan mı kazandı, unutan mı? İşte onu bilmiyorum.