Gövdesinde biriktirmiş yılların yorgunluğunu,
Her düğümde bir hatıra, her çizgide bir bekleyiş saklı.
Sonra zamanın şefkati dokunmuş yaralarına;
Acı, yerini zarafete, hüzün ise filizlenen umuda bırakmış.
İnsan der ki; belki de en güzel çiçekler,
En derin yaraların içinden boy verir sessizce.