Reklam
Boğazda bir çakra var. İsmi “İfade çakrası.”
Yuttuğun her cümle burada bir blokaj demek.
İşte ben buradaki blokajlardan ötürü nefes alamıyorum artık.
Vefatının 37. sene-i devriyesinde, rahmetle anıyoruz.
Bugün Necip Fazıl diyelim öyleyse. Bana şiiri de, şairi de, Necip Fazıl’ı da sevdiren adamdan daha önceleri söz etmiştim. Yine kendisine selamlar olsun. Hadi Çile’den konuşalım. Çile, üstat Necip Fazıl’ın tüm şiirlerinin toplandığı eser. Başına oturunca bitirme süreniz 2 saati bulmaz. Ama buna okuma denemez. Çünkü Çile’yi okumak için okuyamazsınız. Anlayabilmek için okumak gereken kitaplardan biri. Bazı şiirlerin bir mana ifade etmediği bir gerçek. Belki anlayacak yaşta değilim, belki de anlatanla devir farkından olsa gerek ‘kafama bir şey yağmamıştır.’ Ancak bazı şiirler, cihan değer.
Okuyup bir sayfa ileri gidemeden üzerinde bazen günlerce düşündüren şiirleri var üstadın. Hatta yıllardır hâlâ etkisinden çıkamadığım, ‘Aynalar’ ‘Şarkımız Bizim’ gibi birkaç şiiri var ki, tarif etmem mümkün değil. Özellikle Aynalar, içimdeki sır küpü. Necip Fazıl’ı herkes az ya da çok tanıyordur, hazırcevap halleri olsun, davası olsun bilinmedik bir şahıs değil. Ama ben onu tanımaya gerçek manada Çile ile başlanabileceğini düşünüyorum. Çile’siyle, Kaldırımlar’ıyla (Aykut Kuşkaya’nın sesinden bir ezgi havasında dinleyebilirsiniz), Cânım İstanbul’uyla Necip Fazıl şairlerin, şiirleri de şiirlerin üstadı. Şöyle bir anekdot ile bitirelim.
Necip Fazıl’ın hayatında bir müddet daldığı kumar, içki, kadın içindeki manevi boşluğunu doldurmaz. 30 yaşlarında iken bir tavsiye ile Allah dostu Abdülhakim Arvasî’nin yoluna (ks) intisap eder ve bundan önceki hayatını şöyle ifade eder:
“Tam 30 yıl saatim işlemiş, ben durmuşum
Gökyüzünden habersiz uçurtma uçurmuşum!”
Yaşadığı zamanın siyasi karmaşası, Avrupa’nın demokrasiye geçtiği dönem, bir ölüm makinesi (nâm-I diğer giyotin) , toplumsal problemlerin bağlamından kurtulamayan eserleriyle Victor Hugo ve toplumsal vicdanın keskin dili olmuş eseri. Kendisi siyasi tavırları dolayısıyla sürgünü de tatmış bir adam zaten. Fransa’nın döneminde ve bugünde belki de en büyük şanslarından birisi Hugo. Sefiller’in ön hazırlığı niteliğinde görülen ‘Bir İdam Mahkumunun Son Günü’ eseriyle gelmiş bulunuyorum
İdam cezasına çarptırılan bir katilin ağzından yazmış olduğu bu kitap insanda ruhsal tahribat bırakacak cinsten. Ben okurken oldukça etkilendim ve bir müddet bu mahkumu düşündüm, evet her ne kadar kitap kurmaca bir yazıdan ibaret olsa da nihayetinde bu ceza verilip günlerce bunun bilinciyle yaşayan mahkumlar var.
Hugo, ölüme giden bir gencin giyotinle idamına kadar hissedebileceği tüm duyguları ortaya koymuş ve kafası içinde konuşmalarını etraflıca kaleme almış. İçim burkularak okudum, her an “bir şey olsun ve affedilsin” diye bekledim. Ama maalesef onun yaşam ışığı böylece söndü. Bir suçlu hakkında konuşurken insan imtina ediyor tabii, yazık demeli miyim? Üzülmeli miyim? Acaba hak etti mi? Bir sürü soru üşüşüyor. Ama vicdan ve duygular insanların hak edip etmemesine göre şekillenmez ki, yapay olur o zaman. Doğruyu söylemek gerekirse ben bu tırnak içinde ‘suçluya’ gerçekten üzüldüm.
