Ey camaat, zülmkar və nemətə küfran edən, yaxşı əməl sahibinin pis sanıldığı və zalımın öz zülmünü artırdığı bir rüzigarda sabahı açdıq. Bildiyimizdən bəhrələnmirik, bilmədiyimizi də soruşmuruq və bizə yetişənə qədər böyük bəladan qorxmuruq. Deməli, insanların dörd sinfi var:
Birinci qism insanları çarəsizlik, qılıncının kütlüyü və mal-dövlətinin azlığından başqa heç nə fitnə-fəsaddan çəkindirməz.
İkinci qism qılıncını qınından sıyırıb öz şərini aşkar edərək, piyada və süvarilərini toplayaraq, özünü fitnə-fəsada hazırlayıb və qənimət olaraq oğurladığı mala və ya ardınca gedən süvarilərə, yaxud da çıxmaq istədiyi minbərə görə dinini zay edəndir. Özünü və Allahın sənin üçün yaratdığı Cənnəti satıb, onun qiymətinə dünyanı almaq uğursuz ticarətdir.
Üçüncü qism axirət əməli ilə dünyanı, dünya əməli ilə axirəti istəməyən, özünü vüqarlı və mətanətli göstərən addımlarını bir-birinə yaxın atan və paltarının ətəklərini yığıb tam sürətlə yol gedən, özünü mötəbər və əmin tanıtmaq üçün bəzənən, Allahın pərdəsini günah vasitəsinə çevirəndir.
Dördüncü qism həqarətinə, alçaqlığına və hakimiyyətə çatmaq üçün vasitəyə malik olmadığına görə xanənişin olandır. Öz arzularına əli çatmadığından özünü qaldığı vəziyyətə qane olan kimi göstərər. Nə gecələr sakitləşən daxilində, nə də gündüzləri keçirdiyi zahirində qənaət və zöhd əhli olmadığı halda, özünü zöhd və təqva əhlinin libası ilə bəzəyər.