"Ulan ne borcum olabilir ki bana hiçbi halt ama hiçbi halt vermemiş buralara? Vatana yani? Varsa da borcumuz ödedik Vatan Caddesi'nde iyi kötü."
Reklam
Mutluluktan; bir en yakarlarda bir en aşağılarda olmanın zevkinden çatlıyor. Sevincinden ağlıyor; her türlü
ölçüsünü yitirmiş boktan ruhunun, en derinlerinden sarsıla sarsıla zırlıyor.
Hem kim ki onlar? Ne önemleri var?
Onlar hiç kimse. Çok fena yaşamış, çok çabuk ölmüşler.
Şimdi başka bir zaman.
Ölü âşıklar için zaman geçmiyorsa; onlar 92’de kaldılar.
Devrim ve sınıf mücadelesi üstüne konuşurken açık açık gündelik hayattan söz etmeyenler, aşkın yıkıcı gücünü ve sınırları reddetmenin olumlu yanını anlamayanlar; o insanların ağzında bir ceset var.
Reklam