Bugün şehrin meydanında muay thai maçı vardı, tesadüf ki denk gelip izledik. İlkokul, ortaokul ve liseliler vardı. Başından sonuna kadar 17 maçı da izledim ve izledikçe kendi benliğimi, hayallerimi ne kadar kaybettiğimi; küçükken olmak istediğim kişiden ne kadar uzak olduğumu fark ettim. Kendime nasıl yazık ettiğimi fark ettim. Hani bazen derler ya "Beş yaşındaki halin karşında olsa ne derdi sana?" Kuvvetle muhtemel benimki hayal kırıklığından yüzüme bile bakmaz, ardını dönüp giderdi. Hayallerim, olmak istediğim yer, içimdeki o savaşçıyı öyle yıkmış öyle sefil bir hale getirmişim ki... Bugün o meydanda onlarca insanın ortasına oturup küçük bir çocuk gibi ağlamak istedim. Ağlasam da ne fayda o ringe adım atma şansımı çoktan kaybettim. Ben kendimi çoktan kaybetmişim... Başım sağ olsun...