Saye Daylan
@Saye0
OMÜ Psikoloji/ KOÜ Felsefe
29 Eylül
19 okur puanı
Aralık 2018 tarihinde katıldı
Reklam
Acılı bir uyanıştı bu. Neden her şey böyle yanlış bir düzen içindeydi. Çocukluğumdan beri kendime defalarca sorduğum sorular hep yenilenerek aklıma takılıyordu. Neden her şeyi bozmaya, her şeyi değiştirmeye, her şeyi geçiciliğe havale etmeye vazifelendirilmişiz böyle? Bu zevksiz görev, bütün dünyanın “hayat” diye tanımladığı şey miydi yoksa bir tek bana mı zevksiz bir görev gibi geliyordu? En azından bu görevi yalnız benim ağır bir yük gibi gördüğüm muhakkaktı.
Hoşnutsuzluğum, Stefan Zweig’ın “Kötülük olarak adlandırdığımız şey, yaradılışdan bütün insanlıkta varolmuştur; bu, insanı kendi içinden çıkarıp kendisinin dışına doğru var ederek ayak basacak yeri olmayan bir şey sürükleyen kararsızlıktan başka bir şey değildirler. Tabiat bu kararsızlığın ölümsüz bir parçasını ruhlarımıza sanki kendi kaos stoğundan vermiş gibidir. Veraset yoluyla edinilmiş olan bu huzursuzluk, bir baskı yaratıp yeniden insan üstü, metafizik elemanlar haline girmeye çalışır,”. dediği şeydi. Öteki çocuklar böyle bir kendini tanıma zorunluluğu duymazken, beni hep ileri doğru iten şey öyleyse bu kararsızlıktı.
On dört- on beş yaşlarında bir çocuk sınıf arkadaşlarına göre kendi kendini gözlemeye daha eğilimli olur, onlara kıyasla kendi benliğinin bilincine daha fazla varırsa kolaylıkla kendini onlardan dahasını olgun sanma yanlışlığına düşebilir. Benim durumumda ise bu haydi haydi hataydı. Belki de öteki çocuklar kendilerini anlamak ihtiyacını duymuyorlardı. Onlara gerçek yaradılışlarını olduğu gibi göstermek olanağı tanınmıştı. Ben ise hep belirli bir rolü oynamaya kendimi zorlamak durumundaydım.
Sayfa 89
Reklam