Sen duyurmazsan ben duyamam. Sen söyletmezsen ben söyleyemem. Sen sevdirmezsen ben sevemem. Sevdir bize hep sevdiklerini. Yerdir bize hep yerdiklerini. Yâr et bize erdirdiklerini.
İsteseydin eğer, bir kere isteseydin, evet bir kez gerçekten isteseydin olan olurdu. Sen hiç istemedin ki dostum. İstemek nedir bilmedin ki. İstemesini bilemedin, istemek nedir bilemedin. Çünkü sen Ol deyince olduranı hiç tanımadın!
Göz İzi, Dücane Cündioğlu
Yaşam, ötekilerin biz olduğuna, bizim gibi
hissetmek zorunda olduğuna inandırır bizi.
Bir ölünün korkutuculuğu biraz da bundandır. Hissedemeyecek oluşundandır.