Sibel Dinçer
@Scmg
Türk Dili ve Edebiyatı Öğretmeni
199 okur puanı
Aralık 2020 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Çocuklardan öğreneceğimiz çok şey var. 9 yaşındaki oğlumun tavsiyesi ile okudum bu kitabı. Nasıl güzel anlatmış yazar çocukluğun o en saf hallerini, küçücük yaşta gurbete gidip olgunlaşarak dönmeyi. Özlemi, içimize akan gözyaşlarını, mutluluğu... Ağaçların insanları anlayabildiğini... Kalemine sağlık sevgili Miyase Sertbarut. Çocuklarımıza iyiliği ve güzelliği anlatmaya devam etmeniz temennisi ile
Çocuk kitabıEdebiyat
Çocuk kitabı okumayı sever misiniz? Ben çok severim. Çünkü saflığın, iyi kalpliliğin, merhametin en güzel tezahürü çocukların minik kalbindedir. Yüreğimde ince bir sızı bırakarak biten bu kitaptan az da olsa bahsetmek istiyorum. Kahramanımız 3.sınıf öğrencisi Enrico ve kitap onun günlüklerinden oluşuyor. Kendi küçük ama kalbi muhteşem olan bu kahraman bize unutulmayacak hayat dersleri veriyor. Enrico büyüklere saygı, vefa, yardımseverlik, acıya saygı duyma ve onu paylaşmak gibi birçok erdeme sahip. Adeta "Ağaç yaş iken eğilir." atasözünü kanıtlar nitelikte. Kitaptan etkilendiğim çok yer oldu:Hasta oğul ile anesinin kavuşma anı, duyma engelli bir öğrenciye öğretmenin sabırla sesleri öğretmeye çalışması ve bu sabrın ödülü, babasının Enrico'ya nasihat dolu mektupları...
Ama en çok da 3.sınıfın sonunda Enrico ve arkadaşları nın öğretmenlerini kaybetmesi. Küçücük yüreğe bu acı fazla değil mi? Hele ki bu öğretmen:"Cenazemde ağlamasına, onların üzülmesine dayanamam." diyerek son anlarına dek öğrencilerini düşünen bir öğretmense... İşte burada aktı gözyaşlarım.
Enrico öğretmenine şöyle sesleniyor vedasında: "Şimdi bilmekten övünç duyduğum her şey hep senin çabalarının, emeğinin eseridir canım öğretmenim. "
Şimdi tekrar sormak istiyorum :Çocuk kitabı okumayı sever misiniz?
Kalbimiz çocukluğunu hiç kaybetmesin ️
Ölüler konuşabilir mi? Bu soruya tabi ki hayır dediğinizi duyar gibiyim. Fakat bu kitapta ölüler konuşuyor. Belki inanamayacaksınız ama nasıl öldüklerini kendileri anlatıyor. İstanbul'un en meşhur mahallerinin birinde bir poker masasında son bulan sekiz hayat. Toplum tarafından kınanırım, ezilirim korkusuyla bastırılmış eksik kalmış, hüzünlü ve içimizden sekiz sekiz hayat... İşin ilginç tarafı ne biliyor musunuz? Hepsi de öldükten sonra yeni bir yaşama başlıyorlar. İçlerinde biriktirdikleri, onları engelleyen ne varsa bir köşeye bırakarak... Yani ölüm onlara yeni bir şans veriyor. Peki bu şansı nasıl kullanacaklar dersiniz? Her bir karakterin öyküsünü okumak gerçekten çok keyifliydi. Bir solukta okunacak çarpıcı bir kurgu. Üstelik Zülfü Livaneli gibi değerli bir yazarın övgüsüne mazhar olmuş bir kitap. Roman kahramanlarının birisinin cümlesi ile bitirmek istiyorum :Onları tanısanız aslında çok severdiniz.
Kitaplarla kalalım️️
Çocuklarımızı ne zaman cinsiyet ayrımı yapmadan sevmeyi öğreneceğiz? Kız veya erkek ne fark ediyor? Onları biz canımızdan can vererek dünyaya getirmedik mi? Dünyanın neresine gidersek gidelim bu ayrım var sanırım. Genelde bu ayrımın erkek çocuk yönünde olduğu görülür toplumlarda ama son yıllarda kız çocuğuna doğru gidiyor. Her ikisine de karşı bir birey ve anneyim. Cinsiyet ayrımına her anlamda karşıyım. Çocukların cinsiyetini bir kenara bırakıp kalbini görmeye başladığımız an, kız veya erkek olması fark etmeksizin neler başarabileceğini de görebiliriz. Umarım bir gün bu cinsiyetçi ayrımı bırakıp bütün çocukları bir anne şefkati ile sarabiliriz. Gelelim kitabımızın konusuna:Bacha posh nedir bilir misiniz? Afganistan'da hiç erkek çocuğu olmayan aileler, genellikle ailenin en küçük kızını bir süreliğine erkeğe çevirirler. Böylece bir sonraki bebeğin erkek olacağına inanırlar. Tıpkı bizdeki son doğan kız çocuğuna Döndü, Döner, Dönsün vs. isimler verilmesi gibi.
Kitabımızın kahramanı Obayda ailesiyle Kabil'de yaşayan ve hiç erkek çocuğu olmayan bir ailenin en küçük kızı. Babasının başına gelen bir kazadan sonra aile geçinebilmek için köye, akrabalarının yanına yerleşir. Yengesi, Obayda'nın erkeğe çevrilmesi konusunda annesini ikna eder. Obayda'nın her şeyi elinden alınır. Artık upuzun saçları, giymeye bayıldığı etekleri ve elbiseleri yoktur. Obayda, kadife pantolonun içinde ürkek bir çocuk olup çıkmıştır. Bu hiç bilmediği dünyaya alışmaya çalışırken Rahim adlı bir çocukla tanışır. Bu iki çocuğun sıra dışı dostluğu ve kesişen kaderleri okunmaya değer
Ve çok güzel bir Livaneli eseri biter. Boğaziçi'nde Bosnalılar Yalısı'nda büyümüş İngiliz bir askerle Müslüman genç bir annenin yasak aşk meyvesi, paşa torunu Leyla Hanım,namı diğer Büyük Hanım, yalının yeni sahibi Ömer Cevheroğlu tarafından sokağa atılır ve mahallenin çocuklarından gazeteci Yusuf' un bekar evine sığınmak zorunda kalır. Yusuf, sevgilisi Roxy ile aynı evde yaşamaktadır. Roxy hip hop müzik yapan asi bir kızdır. Leyla Hanım'ın eve gelmesinden son derece rahatsızdır. Biri gençliğinin baharında, diğeri ömrünün son baharında olan bu iki kadın gittikçe birbirlerini keşfetmeye başlarlar.
Leyla Hanım yalının yeni sahipleri ile görüşmeye çalıştığı bir gün Ömer Bey 'in babası Ali Yekta Bey ile tanışır. Bence olayların kırılma noktası burasıydı. Ali Yekta Bey oğlunun böyle bir şey yaptığına inanamaz zaten Leyla Hanım'ı sokağa atan gelini Necladır.
Her biri ayrı dünyaların insanı olan bu karakterlerin yaşamı kesişiyor.
Özelikle Leyla Hanım inanılmaz sağlam bir karakter. Dik duruşu, bilgisi, asilliği, hassas kalbi karşısında etkilenmemek mümkün değil. Livaneli'nin tiyatro sahnesine aktarılan ilk eseriymiş. Mutlaka okunmalı
