Gözlerimi kaldırdığımda yıldızları görürüm, hiç bir anlamı olmayan yıldızları... Ve tüm bunların ortasında bir ben kalırım,
hiçbir Sevgi'nin evlat edinmediği,
hiçbir Dostluk'un oyunlarına almadığı,
yüzüstü bırakılmış zavallı bir çocuk.
Öyle üşüyorum ki. Yalnızlıktan çok yoruldum, çok bitkinim. Ey rüzgâr, gidip Anne'mi bul. Gece vakti beni, bilmediğim o eve götür...
Sayfa 134 - Can Yayınları