Seda birgülen
@Sdkmn
80 okur puanı
Aralık 2019 tarihinde katıldı
Reklam
bayılıyorum
“Otostopçunun Galaksi rehberi “ aslında 6 Kitaptan oluşan bir seri.
6. kitap olan “ve başka bir şey” İrlandalı yazar Eoin Colfer tarafından yazılmıştır. “Hayat evren ve her şey”, ” evrenin sonundaki restoran”dan sonra gelen üçüncü kitap.
“ evren gerçekten çok tuhaf bir yer.var olduğundan beri düzensiz aralıklarla birilerinin onu kurtarması gerekiyor ve işin ilginç yanı bu görev hep de başarılmıştır.” Her kitapta türlü çeşit felaketler,türlü çeşit uzaylı topluluklar ve akıldışı maceralar var.Birçok yanı ile de komik bir şekilde varoluşu sorgulayan bir bilimkurgu .
İlk iki kitaba göre biraz daha yavaş akan bir metin. Fakat yine çok komik. İlk iki kitapta biraz daha geri planda olan kahramanımız Arthur Dent bu kez başrolde. Bu karakterin benim için en güçlü yanı hiçbir şeye şaşırmıyor oluşu.hiçbir şeye şaşırmıyor ve yadırgamıyor. Kitapta geçen aşırı absürt ve akılalmaz olaylar düşününce bu durum karakteri benim için çok güçlü kılıyor
Kitabın daha doğrusu kitapların espri anlayışı herkese uygun olmayabilir ancak ben aşırı gülüyorum. Elbette tavsiye ediyorum tabii ki ilk iki kitabı okuduktan sonra.
Şu alıntılar en sevdiklerim oldu :
“Her türlü zihinsel etkinlik için sahip olduğun kapasite sonsuz uzaklıkları kadar sınırsızdır. Ama ne yazık ki mutluluk kapasitem buna dahil değil.”
“Benim mutsuzluk kapasitemi diye ekledi bir kibrit kutusuna sığdırabilirsin hem de içindeki kibritleri bile çıkarmadan “
Dini bir efsane; masal …
Yahudiliğin ikonik sembollerinden yedi kollu şamdan’ın,”menora” nın kayboluşunun,bulunuşunun ve sonra tekrar kaybolmasının ve sonra başına türlü türlü işler gelmesinin öyküsü.
Zweig ‘ın böyle dinsel bir öyküsü ile ilk kez karşılaşıyorum.455 yılında Roma’nın yağmalanmasıyla vandalların eline geçen şamdanın kaybı dünya üzerindeki tüm yahudileri derin bir umutsuzluk ve mutsuzluğa sürüklüyor.
Okuması kolay ,akıcı fakat yazarın diğer kitaplarına göre daha az derinliği olqn bir eser gibi geldi bana.Kendisinin de bir yahudi olduğunu düşündüğümde sanki böyle ;büyükbabasından filan dinlediği bir efsaneyi bize de anlatmış gibi .
. …. Yarın, yıl ve yıl aynıyla yinelenen ve her defasında yeni bir heyecan uyandıran her şeyi bir kez daha göreceğim: kudretli oy çağı çanağı ve adanmışlıkla kaldırılan eller.
Yarın her yıl yapılan velinimet seçimleri günü. Yarın sarsılmaz, kale gibi sağlam mutluluğumuzun anahtarını yeniden veli nimete teslim edeceğiz.
Elbette bu, eskilerin o dağınık, düzensiz seçimlerine benzemez; söylemesi bile gülünç geliyor, o devirlerde seçimlerin sonucu bile önceden belli değilmiş.
Devleti hesapsız kitapsız, rastlantılar üzerine körlemesi bina etmek nasıl bir saçmalık bu? Ama gelin görün ki, bunu anlamak bile yüzyıllar almış. Söylemeye gerek yok, bu konuda da diğer her şeyde olduğu gibi rastlantıya, süprize en ufak yer tanımayız. Dolayısıyla seçimlerde daha çok sembolik bir önem taşır: bizlerin bir bütün, milyonlarca hücreli tek bir organizma, eski devirlerdeki İncil’in diliyle tek bir kilise olduğumuzu anımsarız. Çünkü tek devletin tarihi böyle kutlu bir günde o görkemli uyumu bozmaya yeltenecek tek bir oy çıktığına tanık olmamıştır
