Sebahattin Ç.
@SebahattinC
Yaşar Kemal'in kalemi her zaman olduğu gibi yine efsane. Ancak kitapta cok fazla acı olaylar peşpeşe geldiginden kitaba aralar vermek durumunda kaldım. Olumsuz bir olay nasıl bu kadar güzel anlatılabilir? Bir devrin kapandığı bir ağıt gibi olmuṣ.
Reklam
Önce Granada'nın, sonra Mısır'ın ve nihayetinde de Roma'nın düşüşü ekseninde yaṣanan; bir gezgin ve aynı zamanda bir elçi olan Leo'nun
gözünden kurgusal tarih ne kadar guzel anlatilirsa o kadar güzel ve akıcı.
Binbir Gece Masalları tadında bir kitap. Hikaye icinde hikayeler insanı olaydan koparacak gibi hissettirse de, akıcılık hiç kaybolmuyor. Yazarın okuduğum ikinci kitabı olmasına rağmen modern bir masal anlatıcısı unvanını hakettiğini düşünüyorum. Sanki kitap okuyor gibi degil de ninemin dizine uzanmış, o saçlarımı okşarken bir taraftan da masal dinliyormuşum tadında...
Ahmet Hamdi Tanpınar'ın okuduğum ilk romanı oldu. Tarzını çok bilmesem de çağdaşı olduğu diger yazarlarla benzer bir kaleme sahip, akıcı bir üslubu var. Ancak kitabı bütünsel olarak degerlendirdiğimde diyebilirim ki, hikaye örgüsünde bir çok yan karakter hikayesi olsa da, belli başlı bir amaç ve netice yok.
(Spoiler içerir) Beni en çok etkileyen hikaye halasının tabuttan kalkıp kendisini evine omuzlar uzerinde bir kahraman gibi taşıtması oldu diyebilirim.
Başta çok güzel ilerleyen hikaye sonlara doğru biraz dağılmış gibi geldi bana. Yazarın diğer kitaplarına kıyasla hikaye kurgusu zayıflamış. Yine de insana ve hayata dair, uzak diyarlara dair bir çok yaşanmışlık hissi var. Dünyanın uzak bir yerinde birçok acı yaşandığını ama bunları kimsenin bilip duymadığını hissetmek insanın yüreğini acıtıyor.
Reklam