Var olmak gerçek mânasıyla var olmak, hareketleriyle düşüncesini sonsuzluğa istinat ettirmek demektir ve böylelikle kendi varlığını sonsuzlukta aramak demektir.
Sevgisi olmayan hakikate ulaşamıyor, gerçeği bilmiyor ve tam sevgi, gayesine ulaşmış sevgi, sonsuzluğun sevgisidir.
Bu sevgi, vücutta geçer, bedenden taşar, fani varlıktan kaçar. Ruhu derinlerine doğru kazıyarak orada gaye olarak yine kendini arar.
Allah Resûlü bir gün Hz. Ebubekir'in biriyle tartışmasına şahit olur. Ebubekir tartıştığı adama sabır gösterip cevap vermez.
Resûlullah tebessüm eder.
Bir müddet sonra Ebubekir dayanamaz ve karşısındaki adama karşılık vermeye başlar.
Ve Resûlullah oradan kalkar. Hz. Ebubekir bu durumu kendisine sorduğunda Allah Resûlü şöyle cevap verir:
"Sen sustuğunda melekler seni savunuyordu, sen ne zaman ki karşılık verdin melekler de seni terk etti."