İnsan dosdoğru kendi içine baktığında yalnızca şimdiki zaman o belirli anındaki bilincinin farkına varıp işten gerçek olan ve asla asla kaçırılmaması gereken şey de bu anlık bilinç halidir.
Sevme becerisi özfarkındalık gerektirir çünkü sevmek diğer insanla empati kurabilmek onu takdir edip potansiyelini olumlamak demektir sevgi aynı zamanda özgürlük de gerektirir sevgi özgürce verilmediğinde gerçek anlamda sevgi değildir.
Sevgiyi diğer kişinin varligindan keyif almakla kendi değerimizle gelişim sürecimiz olduğu kadar onun için de olumlama şeklinde tanımlıyoruz dolayısıyla sevgiye dair daima iki it mi oluyor öteki insanın değeri ve iyiliği ile ilişkideki kişinin kendi neşesini ve mutluluğu.
Başkalarının sürekli olarak çok iyi biri ya da çok zeki ve çok güzel demesine ihtiyaç duyanlar kendilerini sevdikleri için değil güzel yüz ya da zeki beyin veya kibar davranışlar ebeveyn onayını almalarını sağladığı için böyle davranırlar bu da kişi de kendi benliğine karşı bir küçümseme duygusu uyandırır.
Cesaret kişi özgürlüğe eriştikçe ortaya çıkan endişeyle yüzleşme kapasitesidir farklılaşma ebeveyn bağımlılığının koruyucu ortamından çıkarak yeni özgürlük ve bütünleşme seviyelerine geçmeye karşı karşı duyulan istektir.