2 gündür içimde bir kütüphane devrildi, sanki gökyüzünden dev bir çınar eksildi. Haberi aldığımdan beri boğazımda o dinmeyen düğümle duruyorum. Benim en büyük hayalim, onun o gür sesiyle "Melike" dediği öğrencisi olmaktı; o eşsiz bilgisine, o dik duruşuna ve o derin görgüsüne dokunabilmekti. Şimdi o hayalim, tarihin hüzünlü bir sayfası olarak kaldı içimde. Ama biliyorum ki Hocam, sadece sınıflarda değil, her satırında, her cümlesinde bize bir yol çizdi. Onun gidişiyle sadece bir alimi değil, bir devrin yaşayan hafızasını kaybettik. Ben bugün o hayalime ağlarken, aslında onun bize bıraktığı o kutlu mirasa, "cahillikle savaşma" vasiyetine daha sıkı sarılıyorum. Belki rahle-i tedrisatında oturamadım ama onun fikirleri, titizliği ve her daim diri tuttuğu o merakı artık benim kalemimde, benim dertlerimde yaşayacak. Mekanın cennet olsun Hocam, bıraktığın o sönmez meşale artık bizim ellerimizde.