SemGrb
@Seemi
Je ne suis ni savant ni ignorant.
İki iskambil kâğıdı gibi, güçsüzlüklerini bile bile, birbirlerine yaslanarak ayakta kalabilme savaşını sürdürme. Yaptıkları hep bunlar değil miydi?
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
“Niçin yaşamak?"
İçini çekti, ölümlerin acısını ve gerçeğini görüp anlamadan önce, bunu kolayca sorabilirdi insan kendi kendine. Sonra, bu sorudan elinden geldiğince kaçmaya çalışır. Yok olmaktan kaçmaya savaşır. Ve ölür.
Geride bıraktığı, bir yığın acı, bir yığın üzüntü ve hüzün.
Yaşı otuz beşe yakındı, ama yüzyıllarca yaşamış gibi yaşlı hissediyordu şimdi kendini.
Kendi ölümümle beni en çok uzlaştıran şey bir düşünce, senin ve benim kemiklerimin birlikte gömülüp dağıldığı, çırılçıplak kaldığı bir yer düşüncesi. Kemiklerimizin ortalığa saçılmış darmadağın yattıkları bir yer. Kaburga kemiklerinden biri kafatasıma dayalı. Sol el kemiklerimden biri kalça kemiğinin içine girmiş. Ayak kemiklerimiz, yüzlercesi darmadağın. İç içeliğimizi böyle imgeleyişimin, yalnızca kalsiyum fosfattan oluşsa da, huzur verici olması garip. Ama öyle. Seninle olduktan sonra, kalsiyum fosfat bile olmanın yeteceği bir yer düşünüyorum.
