her şey, tek bir kere. Bir kere ve bir daha asla. Ve bizler de bir kere. Bir daha asla. Ama bu
bir kere var olmak, sadece bir kereliğine bile olsa: dünyada olmak, geri alınamaz gibi.
Sadece biz
geçip gideriz her şeyin yanından hafif bir dokunuş gibi.
Ve her şey birlik içinde bizi susmakta, biraz
utançtan belki, biraz da kelimelere dökülemeyen umuttan.