Sefa
@Sefacvk
“Âmâlar şehrinde mum taciriyiz.”
Şu anda okuduğu kitap
"Sana çirkin dediler, düşmanı oldum güzelin
Sana kafir dediler, diş biledim Hak'ka bile
Topladın saçtığı altınları yüzlerce elin
Kahpelendin de garez bağladım ahlaka bile."
Faruk Nafiz'in bu şiiri kimilerine göre dinden çıkartacak sözlerden oluşuyor, kimilerine göre de şiirin doruk noktasıdır. Ben şairin yaşadığı duygulara ulaşmadan bunun tartışılmasını doğru bulmuyorum. Nasıl ki Yunus'un şiirlerindeki manayı anlamayanlar ona kafir dedi, Faruk Nafiz'i anlamayanlar da bu dinden çıkarır diyorlar. Tabii ki burada niyetim Yunus ve Faruk Nafiz'i eş tutmak değil, sadece şunu anlatmak istiyorum bir şiiri eleştirmeden önce şairi tanımak gerekiyor eğer tanımıyorsan söylenenler söz israfından başka bir şey değildir.
"Ya ben nereye aidim, ey benlerin ey nerelerin sahibi!"
Yine biraz vakit geçireyim diye okumaya başladığım bir şiir beni benden aldı ve bir süredir uğramadığım, susturmaya çalıştığım düşüncelere götürdü. Şair diyor ya "İnsan bastırdığı duygunun esiri olur." diye hakikaten öyleymiş. Öyle etkilendim ki uzun zamandır hissettiğim aidiyetsizlik hissini yeniden alevlendirdi ve yine sormaya başladım "ben nereye aidim?" diye. Çevreme bakıyorum, sosyal medyadan tanıdıklara bakıyorum herkes kendisine bir sığınak bir yol bulmuş ve oraya ait, Rabbim ben nereye aidim?
