Tık... Kapandı telefon.
Bu da aynı, diye geçirdim içimden. Birgün dediklerimi değil, demek istediklerimi anlayacak biri çıkmayacak mı karşıma? Hava kötü dediğimde sadece havadan söz etmediğimi anlamak bu kadar mı zor?
İlle de, ben bu hayattan bıktım, türünde sözler mi etmeliyim?
İşim çok dediğimde, bana sahip çıkacak birine ihtiyaç duyduğumu anlayacak biri...
Yanımda olmanı istiyorum diyemediğim için bu yağmur içimi ıslatıyor dediğimi nasıl anlamaz?
Düpedüz, sarıl bana dedikten sonra sarılmanın ne anlamı kalır?
.... Olmayacak duaya amin deme duygusunu yaşıyorum sürekli.