Sefe Demirel
@SefeDemirel
63 okur puanı
Eylül 2017 tarihinde katıldı
Kalbim bir sonbahar yaprağı
İlkbaharda halen kaybolmamış bir küçük yaprak
Toprağın kabul etmediği, rüzgarın fazlaca sahiplendiği...
Yaz gelecek ve kalbim yeniden canlanmak için nefes alacak.
Hangi nefes yeniden diriltir bilmem, sararmış bir yaprağı.
Hangi kudretli yağmur can verir.
Bir yaprak misali dolandım mevsimlerde
Her mevsim başı dualar etmeye başladım
Yeniden yeniden kalbimin aydınlanması için
Her yağmuru, bir kabul bildim sessiz ömrüme
Her güneşin doğuşuna sevinçle "Merhaba!" dedim.
Daha ne kadar gezerim mevsimleri bilemem
Nasıl beklerim hiç bilmiyorum
Umuda dair de yitirdim güzel düşleri
Biliyorum hiç olmayacağım güneşin doğduğu ufuklarda
Olmak istemediğim duvarlar ardında karanlıktayım.
Yaz gelir mi?
Gelse de görür müyüm duvarın ardındakileri bilemem.
Aslında hiçbir mevsimin anlamı yoktu.
Mutluluğun adı hiçbir mevsimde değişmedi.
Acının da rengi, adı, şanı hep aynıydı.
Anladım mevsimleri beklemek sadece bir yol idi.
Ve ben bu yolu kendimce yürüyecem
Adsız, sansız bir umut kumkuması olarak.
Anladım çünkü baharı beklemek değildi mesele
Mesele hayatın sana getirdiğiydi
Ve ben hayattan birçok alacağımı alamadan,
Her mevsimi doya doya yaşamadan gideceğim
Bugün bana yarını fısıldadı...
(DilanDlz)
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Ben size ne yaptım
Çağrı mı, armağan mı, ceza mı
Ne vardı böyle karşıma geçecek
Ben ne yazılar ne çizgiler yitirdim hatırlamadım
Ne var ki sizinki onlar gibi gitmeyecek
Artık olan oldu
Gitmeniz gitmeseniz bir
Ben de düş kursam da kurmasam da
Aklıma yüzünüz gelecektir
Ben size ne yaptım,
Ne kötülüğüm dokundu size
İnanın - hoş niçin inanacaksınız-
Sizi şu ana kadar tanımazdım
İnanmak, bilmek yakışmaz size
Karşıma çıkmayacaktınız.
Karşımda bir resim gibi şimdi
Kurmadığım düşlerin çizdiği, siz
Hem gözüme hem düşünceme
Çakılıp kaldınız
Renklerinize ve biçimlerinize
Düş dışı gerçeklerin çizdiği siz
Beni benden çıkardınız
Beni benden aldınız
Göz görmeye-görmeye
Bir uzağa bıraktınız
Kendime dönmeye artık çok geç
(Özdemir Asaf)
İki şehri var gecenin, biri gözümde
tütüyor, birinin dumanı üstünde yağmur
gibi çöken siste, bana bu uykusuz
şehri niye bıraktın, göze alamadığım
bir şehrin yerine bütün şehirlerdesin,
gece değil istediğin hayli karanlık
bakışlı bir şehrin gözleriyle çarpışmak
hevesindesin! Gözlerini anlıyorum henüz
bağışlayabileceği gözleriyle çarpışmadı kimsenin;
gözlerimizi uzaklıklar değil ki yalnız
göze alamadığımız yakınlıklar da acıtır,
ve gözleri ancak gözler bağışlayabilir,
öyle acıyor ki gözlerim kim bağışlayacak,
sis değil, uykusuzluk değil, iki uzak
şehir gibi ayrılıktan kavuşmuyor gözlerim:
Biri hepimizle gözgöze gibi hala uykusuz,
biri sis içinde kirpiklerine kadar açık,
bu sessizliği kim bıraktıysa, göremiyorum
konuşkan gözlerinde tek sözcük bile,
gözlerimiz birbirine değmiyor gecenin iki şehrinde
Kimsenin kimseye gözü değmiyorsa şiir niye?
(Haydar Ergülen)
Bu dünyadan yalanı, ikiyüzlülüğü, uçarılığı, kendini beğenmişliği hiç tatmadan ayrılmak kuşkusuz en bilgece şey olurdu; en azından, son soluğunu bunlardan tiksinmiş olarak vermek, şanssız bir deniz yolculuğundan sonra acîl manevra yapmak gibidir. Yoksa kötülüklerine bağlı kalmayı mı yeğliyorsun, deneyimin seni bu belâdan kaçmaya razı etmedi mi hâlâ? Çünkü zihnin bozulması, bizi kuşatan havanın bozulmasından, kirlenmesinden daha ciddi bir vebadır: o veba salt hayvanları etkiler, bu ise insanlığımizi ortadan kaldırır.
Sayfa 123
