Sefe Demirel
@SefeDemirel
63 okur puanı
Eylül 2017 tarihinde katıldı
Doktor Abuli, sakin bir
şekilde Mami'ye yaklaştı ve
dedi ki: "Unutma, Mami,
ormanda kaybolmak bazen
kendini bulmanın en
güvenli yoludur. İç sesini
dinle ve bizi Maziz'e
götürecek yolu bulmak için
kalbinin rehberliğine
güven.
"
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Biliyor musunuz, gerçek
hazineyi bulmak aslında
yolculuğun kendisidir.
Kelebeğimizi bulmak
önemli, ama bu yolculukta
büyüme, keşif ve dostluk
da bulacağız.
Küçük kalbinin içindeki
gerçek hazineyi bulmak
için, kendi ormanına
yolculuk yapmalısın,
" dedi
Doktor Abuli anlamlı bir
şekilde.
Yol çok uzun çetrefilli bir o kadar da soluksuz heyecanlı 20.10.2023·240 syf.·
10/10
2023 1. kitabı
Peki, böyle bir hastalığı neden istersin, diyeceksiniz. Çünkü, içtenlikle inanıyorum ki, bu hastalık yüzünden çok daha fazla şeyi çok daha derinden hissettim. Çok farklı, çok yoğun yaşantılarım oldu; daha çok sevdim daha çok sevildim; daha çok ağladığım için daha çok güldüm; çok kötü kışlar geçirdiğim için baharların tadına daha çok vardım; ölümü “dar bir pantolon kadar sıkı sıkıya” hissettiğim için onu ve yaşamı daha çok takdir ettim; insanların en iyi ve en kötü yanlarını gördüm ve sevginin, bağlılığın, bir işi sonuna dek götürmenin değerlerini yavaş yavaş öğrendim. Kafamın ve kalbimin enini, genişliğini, derinliğini gördüm her ikisinin de ne kadar kırılgan sonuçta ne kadar bilinmez olduklarını gördüm, Depresyonda olduğumda odanın bir ucundan bir ucuna yerlerde sürünerek gittiğim bunu aylar boyu yaptığım oldu. Ama normalleştiğimde ya da maniye girdiğimde, tanıdığım pek çok kişiden daha hızlı koştum, daha hızlı düşündüm, daha hızlı sevdim hep. inanıyorum ki bunun nedeni hastalığımdı her şeye getirdiği yoğunluktu, beni zorladı perspektifti. Sanıyorum ki kafamın (biraz eksikse de yerli yerinde duruyor) sınırlarını, yetişme tarzımımın ailemin eğitimin dostlarımın sınırlarını, zorlamama yol açtı. Sayısız hipomaniler, maninin kendisi hepsi yaşama farklı bir Sezgi, duygu, düşünce düzeyi getirdi. En psikozlu hallerimde saplantılar, sanrılar, cinnetler içinde olduğunda bile kafamda, kalbimde yeni yeni köşe bucaklar bulduğumu fark etmişimdir. Bu köşe bucaklardan bazıları ulaşılmaz güzellikte, inanılmaz şeylerle doluydu öyle ki soluğumu keser, o anda ölsem bu imgeler Beni güçlendirirler inancını uyandırırlardı. Bazıları ise korkunç, biçimsiz, çirkinler ondan görmeyi orada olduklarını bilmeyi bile istemezdim. Ama o yeni köşe bucaklar her zaman varlar ve ben normale döndüğümde
22. Mektup
Bir yerden bir kez düşmektense, asılı kalmayı yeğ tutacak kadar korkak bir insan yoktur yeryüzünde
