Sefer Can KARAMAN
@Sefercan
Bir kedi babası, her gün okur, bazen yazar, az konuşur, pek dinlemez.
Yaşıyor.
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Kim demiş haram nedir bilmez Hayyam?
Ben haramı helâli karıştırmam:
Seninle içilen şarap helâldir,
Sensiz içtiğimiz su bile haram.
Varlığın sırları saklı senden, benden;
Bir düğüm ki ne sen çözebilirsin, ne ben.
Bizimki perde arkasında dedikodu:
Bir indi mi perde, ne sen kalırsın, ne ben.
Serçe Kuşu Dendiğinde Zümrüdü Anka, Ev Dendiğinde SarayEdebiyat
Hayyam, bildiğimiz Hayyam. Hocalara, mollalara, iktidar sahiplerine, kötüye (bazen iyiye bile), bazen de kendisine bile karşı, Doğu’nun efsanevi şairi. Kitabın incelenecek bir tarafı yok ki zaten dörtlüklerin bir araya getirilmiş hâli. Şiir yine aynı şiir yani.
Benim dikkatimi çeken, çevirmen Sabahattin Eyüboğlu’nun ön sözündeki cümleler oldu. Ön sözün ikinci paragrafını aynen aktarıyorum:
Türkçe Hayyam’a benden önceki çevirilerden daha çok, benden sonrakilerden daha az yaklaşmış olduğuma inanıyorum. Ayrıca şuna da inanıyorum ki, biz, bugünkü Anadolu Türkleri, Doğu klasiklerini yeni baştan anlamak ve anlatmak zorundayız. Başta Kur’an olmak üzere Arap ve Fars edebiyatını, biz bugüne kadar, iyi kötü, doğru yanlış demeden aklımızı, sağduyumuzu kullanmadan bir çeşit kıble saymış, Hafız’ın serçe kuşu dediğinde bir zümrüdü anka görmüş, Sadi’nin ev dediğini saraya çevirmişiz. Onları asıllarındaki sadelikle görürsek, yeniden ve daha kökten kazanabiliriz.