Sevda B. Kurtay
@Seku7
45 okur puanı
Temmuz 2022 tarihinde katıldı
'Sevgili Dost', sık sık bu kelimelerle başlayan deneme tadında mektuplar okuyoruz. Bakın yazar bu iki kelime için ne diyor:
"Her defasında bu iki kelimeyle başlıyorum mektubuma. çünkü bu iki kelimeden her biri, gücünü diğerinden alıyor. Sevgili olunmadan dost, dost olunmadan sevgili olunmuyor. eğer bir ruh beraberliğiyse dostluk, iki ruhu bir kılan nedir?"
Olay yok, yazılan mektuplar birçok duyguyu taşıyor. Bizi içsel bir yolculuğa çıkarıyor. Kâh çocukluğunuza gidip kanayan dizinize üflüyorsunuz kâh yetişkinlik döneminde kendinizi anlatmadan sadece anlaşılmayı bekliyorsunuz. Hüzün de neşe de var kitapta. Yalnızlık, kırgınlık, umut, inanç... Her 'Sevgili Dost' dediğinde sırtınızı sıvazlayan bir dostla konuşur buluyoruz kendimizi.Yazarın kendi yazdıklarının yanı sıra derlediği alıntılar da çok kıymetli. Bu sebeple her sayfasında çizecek birkaç satır buluyorsunuz. Hem öyle bir defa okuyup rafa kaldırmaya gerek yok. Görünür bir yere koyun ara ara 'şu sayfanın şu satırı' diyerek açıp okuyun, belki nefes olur.
Reklam
“Çocukların çiçek olması için illaki pembe, mavi, mor tomurcuklar patlatmasına gerek yok. Çünkü bazıları dışarıya açar, bazıları içine. " diyor yazarımız.
Her çocuğu farklı bir çiçekle tanımlayan yazar ; onları dağ laleleri, tavşan kirazları, kılıç çiçekleri, yeraltı orkidesi, su marulları, amberçiçekleri, veronika çiçekleri, dev tavşancıotları, kiraz çiçekleri, fesleğenler, sardunyalar, karahindiba, arap yaseminleri, yelken çiçekleri, ısırgan otları olarak karşımıza çıkarıyor. İsmi merak uyandıran bu kitabın çiçek ve çocuk ilişkisi böylece anlaşılabilir. Peki mezarlık? Çiçekleri uygun toprağa ekip, sulayıp renk cümbüşü yaratabilir ya da soldurup mezarlıklara dönüştürebiliriz. Kitapta bazı sorunları dile getiren yazar, yaklaşımlar noktasında çözümler de sunmuş. Üstelik not alıp uygulanabikecek etkinlikler de mevcut.
Öğretmen ve veliler için rehber olacak bir kitap.
Kitabı okuyup da seven arkadaşlarıma saygılarımı sunarım ancak aynı düşüncede olmadığımı belirtmek isterim. Çok konuşulan bu kitabı geç okuduğumu düşünüp biraz hayıflanmıştım. Düşününce geçen bir hafta süresince daha iyi bir kitap okuyabilirdim diye şimdi de pişmanlık yaşıyorum. Peki neden beğenmedim?
Öncelikle edebilikten uzak. Uzaklaştıran ise elbette üslubu. Ergen başkahramanımız Holden'in dilinden anlatıldığı için bol bol argo ve küfür barındırması normal elbette. Ancak bununla bitmiyor, kitapta bir derinlik yakalayacağım diye son sayfasına kadar sabırla bekledim. Otomatik Portakal kitabını okuyanlar hatırlar üslup aynı ancak kitabın bir amacı, anlamı var. Kitabımızda ise günlerini isyankâr bir şekilde yaşayan Holden bize şunu dedirtiyor "Şımarık çocuk seni!" Şunu belirtmeliyim ki beğendiğim kitabı övgüye boğmak nasıl iyi hissettiriyorsa beğenmediğimi yermek de aynı derecede haz veriyor. Yarım bırakan arkadaşların gönlü rahat olabilir. Bir şey kaybetmediniz.:)
Kitaba bir süre ara verip beni düşündüren alıntı şu oldu:
"Bir kitabı okuyup bitirdiğiniz zaman, bunu yazan keşke çok yakın bir arkadaşım olsaydı da canım her istediğinde onu telefonla arayıp konuşabilseydim diyorsanız, o kitap gerçekten iyidir."
Hangi yazarı arardım diye düşündüm , karar vermek zor. Ancak şundan eminim Sayın Salinger'i aramazdım.:)
-Jerome_David_Salinger608.jpg){kind=small}
"Dünya bir düştür."1000Kitap
“…düşlere dokunmak mümkün olabilir mi?” dedi Uzun İhsan Efendi.
Düş ile gerçekliğin iç içe geçtiği bu kitapta gerçekliğin içinde maceradan maceraya sürüklenirken kendimizi aniden bir düşün kıyısında bulabiliyoruz. Kurgu üstüne bezenmiş bu post modern romanda tarih, coğrafya, felsefe ve bilime dair birçok konuya değiniliyor. Yazar okuru sıkmadan bu konuları kurgu içinde eritiyor, tadından yenmez bir yemek şölenine dönüştürüyor.
Kitapta Bünyamin’in çıktığı bir yolculuğu okusak da yazar bizi birçok farklı karakter ve ilginç hikayeleriyle tanıştırıyor. Ebrehe, Alibaz, Zülfiyar, Vardapet, Dertli -ah Dertli, beni etkileyen karakterlerden-…
Bu kadar karakterin olması kafa karıştırmıyor mu, diye düşünebilirdim kitabı okumasaydım. Sanırım kitabın en sevdiğim yönü bu oldu. Çünkü birçok karakterin işlendiği kitapta yazar, onların hikayelerini farklı yollarda ilerletse de aynı duraklarda kesiştiriyor.
Velhasıl kitabı epey sevdim, alışılagelmiş anlatımların dışında roman okumak isteyenler için dopdolu bir kitap. Alın okuyun, okutturun.:)
Önemli bir matematik problemini çözen bir profesör ve bunun açığa çıkmasını istemeyen başka gezegenden varlıklar, profesörü öldürüp yerine geçerler. Buraya kadar basit bir kurgu gibi duruyor. Ama asıl ilgi çekici bölüm profesörün yerine geçen varlığın insanı anlamaya ve tanımlamaya çalışmasıyla başlıyor. Dünya düşünüldüğü kadar kötü mü yoksa burada yaşayan insanlar arasında sevmeye değer olanlar var mı? Biz insanları, bize anlatan bir kitap. Öyle ki yazar kitabı o varlığın -Vonnadoryalı- gözünden bizlere aktarıyor. Kitabın ilk sayfaları durağan gelse de ilerleyen bölümlerde satırlar su gibi akıp geçiyor. Kitabın sonundaki "insana tavsiyeler" maddeleri ise okumaya değer. Yazarın Gece Yarısı Kütüphanesi kadar duyulmamış olsa da şans verebilecek bir kitap.
Reklam