Selda Kara
@Selda44
Şu anda okuduğu kitap
Söyleyecek o kadar çok şey var ki…
~Spoiler~
Öncelikle bu kitabı okumadan önce, Netflix’de filmini izlemiştim. Eski dönemi yansıtan bir film izleme isteğim üzerine ChatGPT’nin bana önerdiği bir filmdi bu. Filmi çok sevmiştim, ters köşe filmleri hep severim. Daha sonra bu romandan uyarlama olduğunu öğrenir öğrenmez hemen kitabını da okuma isteğim baş gösterdi haliyle. Tabii kitabı satın alıp okumam aylar sonrasına, şimdiye nasip oldu. Kitabı nasıl 4 günde bitirdim inanamıyorum. Sanırım sadece bugün 300’e yakın sayfasını okuyarak kendi çapımda minik bir okuma rekoru kırmış olabilirim. Okurken aklımda şu vardı: “Keşke önce kitabını okusaydım. Neler olacağını biliyorum. Filmini izledim. Böyle hiç heyecanlı değil.” Fakat bu bile gözlerim ağrıyana kadar kitabı aralıksız okuyup bitirmeme engel olmadı. Çünkü kitaptan farklı birçok detay vardı. En başta tabii ki Rebecca’nın gittiği doktordan bilgi alınma durumu. Filmde kızımız (ah bir ismin bile yok, kıyamam sana) hemen önden doktorun ofisine giderek Maxim’i suçlu çıkaracak belge varsa bulup yok etmeye çalışıyordu. Ama kitapta öyle değildi. Maxim’in yanından hiç ayrılmıyordu. Londra’ya, doktorun evine saatler süren bir araba yolculuğu yapılıyordu. Daha bunun gibi birçok fark vardı.
Kitaba gelelim. Şimdiye kadar okuduğum en eşsiz, en farklı ve sürükleyici romanlardan biriydi bu. Genç bir kadının, kendinden yaşça büyük, soylu bir adam ile evlenerek onun dillere destan, meşhur evinde, ölen eski karısının bölgesinde yaşamasının hikayesini okuyoruz. Kitap boyunca Maxim’in hala eski karısı Rebecca’yı sevdiği, ölümünün onu hala çok etkilediği ve onu unutamadığı izlenimini alıyoruz. Bu da haliyle “Neden bu kızla evlendin o zaman? Yazık değil mi? Gerçekten de evde yalnız kalmamak için miydi bu?” Diye sorup adama saç baş girme isteği
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
Bu Dostoyevski bunu nasıl yapıyor hala anlayabilmiş değilim, ama kitaplarının ilk başlarında hep nereye gittiğimi, ne okuduğumu anlayamıyorum. Fakat sonra bir anda öyle bir çekiyor ki kendine, şaşıp kalıyorum. İlk 40-50 sayfasını zar zor, yarı anlayıp yarı soru işaretleri ile günlerce anca okuyup, sonraki 100 sayfayı bir günde okuyuveriyorum. Bu beni cidden şaşırtıyor.
Bir diğer şey ise, Dostoyevski’nin bir türlü anlamlandıramadığım karekterleri… Anlam veremiyorum. Evet, kendimden bir parça buluyorum. Ben de böyle düşünüyorum diyorum, ama sonra karakterin gözlerimin önünde çıldırdığını, beni de inanılmaz sinirlendirdiğini görüyorum. Bu çok tuhaf bir his. Yazdığı karakteri öyle güzel yansıtıyor ki, aklındaki o vermek istediği karakter izlenimini öyle güzel veriyor ki, benden istediği tüm duyguları detaylıca yaşıyorum. Bunu nasıl yapabildiği büyük bir sır bana göre. Mükemmel bir yazar olduğu benim için su götürmez bir gerçek artık.
Bu kitapta da karakterin kendi “yer altındaki” yaşamı, o inanılmaz derecede kendimden izler bulduğum ama aynı zamanda da yine inanılmaz derecede uzak ve aptal bulduğum düşünce ve yaşayış tarzı beni altüst etti. Kitapta karakterin sürekli çelişkiler içinde olması, çılgınca şeylere kalkışması, ama işin sonunda yine kendimizden bir parça ile baş başa kalmamız, kitabın bu muazzam başarısının göstergesidir diye düşünüyorum.
Yine 1800’lü yılların klasik bir edebi eseriyle karşı karşıyayız. Bu defa kuşak çatışması görüyoruz. Oğullarına oldukça düşkün babalar ve onların nihilist, her şeyi boş veren ve gereksiz bulan oğullarını okuyoruz bu romanda. Romantizmi bile gereksiz bulan bir nihilistimiz, aşk kendisini bulunca tabii içten içe işler değişiyor. Yazarın bazı yerlerde okuyucuyla direkt olarak konuşması, benim sık karşılaştığım bir durum değildi. Sanırım bu durumun beni çok hoşnut etmediği kanısına vardım. Ben daha çok romana tamamen dalmak ve içine ışınlanmak, o dünyadan başka bir ses duymak istemiyorum sanırım.
Genel olarak söyleyebilirim ki kitap güzel bir klasik Rus romanıydı.
Nasıl başlanmalı bilemiyorum. Hayatımda okudum en güzel, en akıcı, en anlaşılır, en etkileyici ve en duygusal romanlardan biriydi. Gözyaşları ile bitirdim kitabı. Öncelikle böyle bir kitap yazarak insanlara merhamet duygusu aşılamaya çalışan yazarı saygıyla anmak isterim. Kitap yayınlandıktan kısa süre sonra hayata veda etmiş, sanki böyle güzel bir eseri dünyaya bırakıp vazifesini tamamlamış gibi. Bu kitap ile o zamanlarda atlara yapılan zulümlerin de azaldığını öğrendim. Bu inanılmaz rahatlattı.
Evet, kitap bir atın otobiyografisi gibi. Bir atın gözünden onun hayatını okuyoruz. Kitap çok anlaşılır ve çok akıcı, her yaştan insanın okuyabileceğini düşünüyorum. Gerçekten de bir atın zihninden dökülüyormuş gibi kelimeler. Yalnızca görev ve hizmet etmeye odaklı, oldukça uysal bir attan bahsediyoruz. Öyle ki, artık kendi atımız, kendi canımız olup çıkıyor kitap ilerledikçe. Ona yapılan iyilik de kötülük de bize, ya da bir çocuğumuza yapılıyor gibi hissediliyor. Oradan oraya sürükleniyor kitap boyunca Siyah İnci, kaderinde bir sonraki sahibinin kim olacağını bilmeden. İsmi de, sağlığı da buna göre değişiyor tabii. Çok iyi ve sevgi dolu insanlar da buluyor onu, sadece bir iş aracı olarak görenler de. O ise her halükarda işini yapmaya çalışıyor sadece. Beni inanılmaz etkiledi ve en sevdiğim kitaplar arasında yerini hemen kaptı bu kitap. Kesinlikle bir öğretmen olarak tüm öğrencilerime, arkadaşlarıma da okumalarını önereceğim bir eser bu.
Gerçekten de bir “kumarbaz” zihnine sizi ışınlayabilen, tuhaf bir kitap. Farklı, geçmiş bir zaman diliminin içerisinde geçmesinden midir bilinmez, insana mantıksız gelebilecek bir çok olay var. Ya da bana öyle gelen… Romandaki hiçbir karakterin düzgün bir psikolojiye sahip olduğunu düşünemedim bu yüzden. Kitap sanki koca bir hikayenin tam ortasından başlıyor gibiydi. O yüzden bir kaç sayfa neler olduğunu, kimin kim olduğunu anlamakta zorluk çektim. Fakat anlaşılınca da kitap su gibi aktı gitti. Güzel, sevdiğim bir kitap oldu.
