Üç gün önce başladığım ve yıllardır adını sayısız kez duyduğum Romeo ve Juliet’i nihayet okuyunca, aslında bu hikâyenin neden bu kadar zamandır dilden dile dolaştığını daha iyi anladım; çünkü William Shakespeare, yazıldığı dönemin sanatsal anlayışı düşünüldüğünde gerçekten türünün en etkileyici örneklerinden birini ortaya koymuş. Buna rağmen bugünün gözünden bakınca, ilk etapta “kavuşamayan âşıklar” temasının artık fazlasıyla tanıdık gelmesi kaçınılmaz oluyor; ancak bu noktada hikâyeyi sıradanlıktan kurtaran şey, aşkın kendisinden çok, o aşkın karşısında duran dünya. Düşman iki ailenin çocukları olan Romeo ve Juliet’in gizlice evlenmeleri ve hem ailelerine hem de dönemin otoritesine karşı durmaları, aslında yalnızca romantik bir hikâye değil, aynı zamanda gençliğin fevriliğini, cesaretini ve biraz da trajik saflığını anlatıyor. Okurken sık sık şunu düşündüm: bu iki karakter gerçekten aşık mıydı, yoksa içinde bulundukları baskı ve çatışma ortamı mı bu duyguyu bu kadar büyüttü? Çünkü her şey o kadar hızlı ve keskin ilerliyor ki, bu hız aynı zamanda felaketin de habercisi oluyor. Bana kalırsa Shakespeare burada sadece bir aşk hikâyesi anlatmıyor; insanın duygularıyla aklı arasında sıkıştığında ne kadar kolay yıkıma sürüklenebileceğini de gösteriyor. Belki bugün okuduğumuzda olay örgüsü bize çok tanıdık geliyor ama unutmamak gerekiyor ki, bu anlatı biçimi ve bu trajedi dili, aslında kendisinden sonra gelen sayısız eserin de temelini oluşturmuş. Bu yüzden Romeo ve Juliet’i sadece bir aşk hikâyesi olarak değil, edebiyatın yönünü belirleyen bir kırılma noktası olarak görmek bana daha doğru geliyor; sade ama etkili anlatımıyla okuması kolay, üzerine düşünmesi ise beklediğimden daha derin bir eser oldu. Benim gibi okumakta geç kalanlar varsa mutlaka bir an evvel okumalılar.

Trajedi

Romeo ve JulietWilliam Shakespeare · Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları · 202475,7bin okunma

Reklam

Geri İleri